Το ραγισμένο δοχείο – Βρίσκοντας την ομορφιά που δίνει μια ατέλεια μας

Φαντάζομαι και εσύ όταν σκέφτεσαι πώς νιώθεις για τον εαυτό σου ή όταν κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη βρίσκεις πολύ εύκολα κάτι που δεν σου αρέσει, που δεν κάνεις αρκετά καλά, που δεν είναι αρκετό, που θα μπορούσε να είναι καλύτερο .. βρίσκεις εύκολα ατέλειες.

Αυτό που για τα δικά σου μάτια είναι μια α-τέλεια για τα μάτια ενός άλλου μπορεί να είναι μια ιδιαίτερη ομορφιά..
Όπως και για τη γυναίκα που κουβαλούσε για 2 χρόνια 2 δοχεία νερού για το σπίτι της, το ένα “τέλειο” δοχείο της έδινε πάντα καλή ποσότητα νερού το άλλο όμως το ραγισμένο της έδινε τη μισή ποσότητα .. Το ραγισμένο ένιωθε άσχημα, όμως η γυναίκα αξιοποίησε αυτή την α-τέλεια με ενδιαφέρον τρόπο.
Για αυτό την επόμενη φορά που θα νιώσεις ‘λίγος’ ή οτι δεν αξίζεις βεβαιώσου οτι δεν περιβάλλεσαι απο ανθρώπους που δεν μπορούν να δούνε τι αξίζεις.

 

Να η ιστορία του ραγισμένου δοχείου..

Πριν πολλά χρόνια κάπου στην Κίνα μια ηλικιωμένη γυναίκα κουβαλούσε νερό, με δύο μεγάλα δοχεία περασμένα σε ένα μακρύ ξύλινο κοντάρι, το οποίο στήριζε στους ώμους της.

Το ένα δοχείο ήταν άψογο και μετέφερε πάντα όλη την ποσότητα νερού που έπαιρνε.

Το άλλο είχε μια ρωγμή και στο τέλος της μακριάς διαδρομής από το ρυάκι στο σπίτι έφθανε μισοάδειο.

Έτσι για δύο ολόκληρα χρόνια η ηλικιωμένη κουβαλούσε καθημερινά μόνο ενάμισι δοχείο νερό στο σπίτι της. Φυσικά το τέλειο δοχείο ένιωθε υπερήφανο που εκπλήρωνε απόλυτα και τέλεια το σκοπό για τον οποίο είχε κατασκευαστεί.

Το ραγισμένο δοχείο ήταν δυστυχισμένο, που μόλις και μετά βίας μετέφερε τα μισά από αυτά που έπρεπε, ένιωθε ντροπή για την ατέλεια του. Ύστερα από δύο χρόνια δεν άντεχε πια την κατάσταση αυτή και αποφάσισε να μιλήσει στην ηλικιωμένη γυναίκα.

– Ντρέπομαι τόσο για τον εαυτό μου και θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη ..

– Μα γιατί; ρώτησε η ηλικιωμένη. Για ποιο λόγο νιώθεις ντροπή;

– Ε, να .. Δύο χρόνια τώρα μεταφέρω μόνο το μισό νερό λόγω της ρωγμής μου και εξαιτίας μου κοπιάζεις άδικα κι εσύ!

Η ηλικιωμένη χαμογέλασε:

Παρατήρησες ότι στο μονοπάτι υπάρχουν λουλούδια μόνο στη δική σου πλευρά και όχι στη μεριά του άλλου δοχείου;

Πρόσεξα την ατέλειά σου και την εκμεταλλεύτηκα. Φύτεψα σπόρους στην πλευρά σου και εσύ τους πότιζες. Δύο χρόνια τώρα μαζεύω τα άνθη και στολίζω το τραπέζι μου. Αν δεν ήσουν εσύ αυτή η ομορφιά δε θα λάμπρυνε το σπίτι μου!

Βέβαια δεν ήταν η ατέλεια του δοχείου που το έκανε ξεχωριστό αλλά η ιδιαίτερη ικανότητα της γυναίκας εκείνης να διακρίνει και να χρησιμοποιήσει την αδυναμία του.

Ο καθένας μας έχει τις “ρωγμές” του και τις “αδυναμίες” του που μπορούν ακόμη κι αυτές να γίνουν χρήσιμες και να ομορφύνουν τη ζωή μας.

Κάθε “ρωγμή” μπορεί να κάνει τη ζωή μας πιο πλούσια και πιο ενδιαφέρουσα αρκεί να βρει κάποιος την ομορφιά που μπορεί να δώσει η ατέλειά μας. “Ραγισμένοι” φίλοι, μην ξεχνάτε να σταματάτε στην άκρη του δρόμου και να απολαμβάνετε το άρωμα των λουλουδιών που φυτρώνουν στη μεριά σας.

Αν ο καθένας μας μετέτρεπε, σαν την ηλικιωμένη γυναίκα της ιστορίας μας τις ατέλειες του διπλανού του σε κάτι χρήσιμο και όμορφο σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος ..

foto via calm-energy.blogspot.com