Και όμως νιώθω οτι κάτω απο αυτή τη μαύρη σκόνη υπάρχει ένας θησαυρός.. ακόμη και αν ο ίδιος/η ίδια όχι μόνο δεν το βλέπει αλλά δεν πιστεύει στην ύπαρξη του. Πόσο συγκινητικό αλήθεια όταν ο ίδιος/η ίδια τον ανακαλύπτει και αρχίζει να τον αξιοποιεί.

Έναν τέτοιο πολύτιμο θησαυρό θέλω να μοιραστώ μαζί σου, μαζί σας απο μια ταξιδιάρα ψυχή που είχε το θάρρος να ψάξει το φως στα σκοτάδια της -και την καμαρώνω πολύ ! .. μπορεί σε αυτά που θα διαβάσεις να αναγνωρίσεις κάτι απο σενα..

Και που ξέρεις.. αν εκείνη τα κατάφερε .. γιατί όχι και εσύ;; !

“Ίσως επειδή φτάνει το τέλος αυτής της χρονιάς και μυρίζουμε το άρωμα της νέας που πλησιάζει ή ίσως απλώς και μόνο νιώθοντας την ανάγκη, σκέφτηκα να κάνω μια μικρή ανασκόπηση της δικής μου χρονιάς.

Αυτός ο χρόνος ήταν ίσως ο σημαντικότερος της ζωής μου. Αν του έδινα όνομα θα ήταν «δάσκαλος» και αυτό είναι πραγματικά αληθινό. Η ζωή μου πια κυλάει τόσο διαφορετικά . Νιώθω πως περπατάω ταυτόχρονα σε δύο ολότελα διαφορετικούς δρόμους. Σαν να μετράω τα τελευταία χιλιόμετρα του ενός και τα πρώτα παιδικά βήματα του άλλου. Πέφτω πολλές φορές και σκοντάφτω σε λακκούβες του παλιού όμως πιάνομαι από τα στηρίγματα του καινούριου μου κόσμου. Μέτρησα πολλές πληγές και έβγαλα γυαλιά από την ψυχή μου. Όμως γέλασα πολλές φορές , έζησα νέες συγκλονιστικές στιγμές που η αίσθηση τους και μόνο φέρνει δάκρυα χαράς στα μάτια μου. Έκανα τα ματωμένα μου κομμάτια στην άκρη για να χωρέσω περισσότερη αγάπη στην καρδιά μου. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι έμαθα. Έμαθα και μαθαίνω. Μαθαίνω να ζωγραφίζω περισσότερα χαμόγελα στη ζωή μου και στις ζωές των άλλων. Μαθαίνω να ψάχνω μια μικρή σπίθα όταν όλα γύρω φαίνονται σκοτεινά .Μαθαίνω να ψάχνω τις πληγές μου και μετά να τις επουλώνω με αγάπη και πόνο ταυτόχρονα. Μαθαίνω να αγαπώ τον εαυτό μου, να κάνω όνειρα και να πιστεύω σε αυτά με όλη τη δύναμη της ψυχής μου .Μαθαίνω να ψάχνω το θεό σε καθετί. Μαθαίνω τόσα πολλά που δεν μπορώ να απαριθμήσω.

Κάποιες φορές νιώθω σαν να γεννιέμαι ξανά . Αυτή τη φορά όμως δεν θα βρω έναν κόσμο έτοιμο για λογαριασμό μου, αλλά θα φτιάξω μόνη μου έναν δικό μου στα μέτρα μου. Και εκεί ίσως είναι που χάνομαι κάποιες φορές αλλά δεν πειράζει γιατί ξέρω ότι τώρα δεν είμαι μόνη μου. Τώρα εκτός από τον θεό έχω και τον εαυτό μου.

Στα μάτια μου ανεβαίνουν δάκρυα από ευγνωμοσύνη για όσα πέρασαν και για όσα έρχονται, γιατί είναι τόσο όμορφη η σκέψη πως οι καλύτερες μέρες της ζωής μας δεν έχουν έρθει ακόμα.

365 νέες μέρες..365 νέες ευκαιρίες…

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!”

Να θυμάσαι οτι πίσω απο κάθε σκοτάδι υπάρχει φως..

Αρκεί να βρεις τον κατάλληλο άνθρωπο που θα σε βοηθήσει να προπονήσεις το μυαλό σου να το δει αλλιώς!

Και τι να κάνω; μπορεί να σκεφτείς.

Θα σου πω μερικά που κάνω εγώ..
* σταμάτα να πιστεύεις όλα όσα σκέφτεσαι, τις περισσότερες φορές είναι μόνο σκέψεις ντυμένες με πολύ φόβο
* να είσαι ευγνώμων για όλα όσα είσαι ή έχεις καταφέρει [ναι και τα πολύ μικρά] και για τις στιγμές που ζεις
* ζήσε την κάθε στιγμή στο εδώ και τώρα [mindfulness] χωρίς να σκέφτεσαι τι δεν θα έπρεπε να είχε γίνει στο παρελθόν (δεν μπορείς να το αλλάξεις) και τι μπορεί να συμβεί στο μέλλον (δεν μπορείς να το ελέγξεις)
* συγχώρεσε τον εαυτό σου και τους άλλους που σε πλήγωσαν όχι γιατί το αξίζουν αλλά γιατί εσύ αξίζεις να ζεις με ηρεμία το παρόν σου
* ποτέ δεν είναι αργά να κυνηγήσεις ένα όνειρο σου αρκεί να είσαι αποφασισμένος να γκρεμίσεις τοίχους που μπορεί να βρεθούν στο δρόμο σου
* διεκδίκησε να έχεις κοντά σου ανθρώπους που σ’αγαπάνε για αυτό που είσαι και όχι με τους τοξικούς που σου υπενθυμίζουν συνέχεια ποιος δεν είσαι ή τι δεν έχεις καταφέρει.

Να ζεις την κάθε στιγμή, το τώρα σου πριν γίνει χθες και να διεκδικείς τα όνειρα σου.

Και τότε έρχεται η στιγμή που δεν θα σε ζορίζει το τι καταφέρνουν οι άλλοι καθώς θα έχεις ήδη διεκδικήσει και ζήσει τα δικά σου όνειρα, έστω και τα πιο μικρά.

Ο άντρας μου σηκώθηκε, έκλεισε την τηλεόραση [όπως μας είχες προτείνει να κάνουμε γιατί είναι τοξική], με αγκάλιασε και μου είπε ‘είμαστε μαζί σε όλα’.

Το πιστεύεις οτι λες και έφυγε ένα βάρος απο πάνω μου; Τώρα ένιωσα αυτό που μου λες συχνά για το πόσο σημαντικές είναι οι μικρές στιγμές-μικρές χαρές“.

τον κάθε ένα που μου στάθηκε εμπόδιο και με πείσμωσε να προσπαθήσω περισσότερο και να εξελιχθώ,

τον κάθε ένα που μου κράτησε το χέρι στα δύσκολα και μου είπε “είμαι εδώ για σενα”

αλλά και τον κάθε ένα που στις δυνατές μου στιγμές έχει χαρεί και είναι περήφανος μαζί μου ..

χαίρομαι όμως που έκανες δώρο στον εαυτό σου μερικά λεπτά φροντίδας..

προπόνησες το μυαλό σου,

ξύπνησες το σώμα σου,

πήρες αυτά τα λεπτά για σενα χωρίς να τα αφιερώνεις συνεχώς στους άλλους,

ενεργοποίησες τους μύες του προσώπου με εκφράσεις απορίας,έκπληξης,ανακάλυψης καθώς διάβαζες το κουίζ

και ίσως γέλασες γιατί το βρήκες εύκολο οπότε σου έδωσες και λίγη σεροτονίνη!

Ήταν τόσο χαρούμενος που φώναζε:”Μου αρέσει πάρα πολύ!”.
“Μα κύριε, δεν έχετε δει ακόμα το δωμάτιο σας, περιμένετε λίγο ακόμα”, του είπε ο συνοδός.
“Αυτό δεν λέει τίποτα”, απάντησε ο γέροντας.
“Η ευτυχία είναι κάτι που επιλέγω εκ των προτέρων. Είτε μου αρέσει είτε δεν μου αρέσει το δωμάτιο μου, δεν εξαρτάται από τα έπιπλα ή από την διακόσμηση. Εξαρτάται από τον τρόπο με τον οποίον την αντιλαμβάνομαι!”
Στο μυαλό μου έχω αποφασίσει πως το δωμάτιο μου αρέσει. Είναι μια απόφαση που παίρνω κάθε μέρα όταν ξυπνάω.”
“Μπορώ να διαλέξω ή να περάσω όλη την ημέρα στο κρεβάτι μετρώντας και σκεπτόμενος τα μέρη του σώματος μου που δεν λειτουργούν ή να σηκωθώ και να ευχαριστώ τον Θεό για τα μέρη του σώματος μου που λειτουργούν ακόμα!”
“Κάθε μέρα είναι ένα δώρο και έως ότου μπορώ και ανοίγω τα μάτια μου, θα εστιάζομαι στην καινούργια ημέρα και σε όλες τις ευτυχισμένες και όμορφες αναμνήσεις που έζησα στην ζωή μου!”
“Το γήρας είναι σαν ένα λογαριασμό στην τράπεζα. Κάνεις ανάληψη από ότι έχεις καταθέσει.”

Πώς θα διαχειριστούμε την τοξικότητα γύρω μας ..

πόσα θα επιλέξουμε να αγνοήσουμε,

πόσους ανθρώπους να κρατήσουμε πιο μακριά

και ποιες μάχες να δώσουμε ..

Και κυρίως για ποια απο αυτά που έχουμε, που έχουμε καταφέρει ή που είμαστε .. να είμαστε ευγνώμονες !

Και αν προλάβει η γκρίνια να ξεπροβάλλει δώστε στο μυαλό μια τροφή για σκέψη ..

αυτό το βιντεάκι ..

παρατήρησε τη χαρά αυτού του μικρού αγοριού που ακούει για 1η φορά με τη βοήθεια ενός ακουστικού ..

Τι είπαμε οτι δεν μας αρέσει ή μας ενοχλεί που δεν έχουμε ;;

Δώσε μια ευκαιρία το μυαλό σου

να το “δει αλλιώς”

και σκέψου ..

Για ποιο ‘πράγμα’ νιώθεις ευγνώμων [grateful for ..];

Άφησε λίγο χρόνο και παρατήρησε πώς αυτό σε κάνει να νιώθεις .. πώς είναι αλήθεια αυτή η αίσθηση;

foto via helpfindhapiness.com

Δείτε το σχετικό βίντεο

Ένα απο τα πιο συχνά ζητήματα που επεξεργαζόμαστε στο γραφείο είναι η έλλειψη ικανοποίησης απο τη ζωή, απο αυτά που ζούμε..

Και ρωτάω χθες έναν ταξιδιώτη μου “πράγματι ζεις αυτές τις στιγμές;;”
“Μα ναι”μου απαντά με απορία, συνεχίζοντας “γιατί λες δεν την ζω;!”

Έχεις παρατηρήσει μικρά παιδιά;

Παίζουν, γελάνε, ενθουσιάζονται, βρίσκουν χαρά στα πιο απλά, στα πιο ασήμαντα για εμάς ..

Τους αρέσει να κυλιούνται στην άμμο, στο χορτάρι, να περπατάνε ξυπόλητα, να βρέχονται με νερό .. και μετά τι μεγάλο χαμόγελο έχουν ..

Παίζουν και είναι ‘εκεί’, δεν τους νοιάζει τι άλλο συμβαίνει γύρω τους, είναι εκεί αφοσιωμένα σε αυτό που κάνουν και τους δίνει χαρά ..

Εμείς αλήθεια σε πόσα από αυτά που κάνουμε στην καθημερινότητα μας τα απολαμβάνουμε, τα ζούμε στο «εδώ και τώρα», επιτρέπουμε τον εαυτό μας να χαλαρώσει και να αφεθεί σε ‘παιδικότητες’ .. δεν έχουμε χρόνο λέτε;;

Έχουμε χρόνο όμως για να

§ Νιώθουμε ότι κάτι μας λείπει αλλά ακόμη και όταν το αποκτoύμε δεν το χαιρόμαστε ουσιαστικά

§ Παρατηρούμε συνεχώς στο σύντροφο μας ελαττώματα και του ζητάμε να αλλάξει αλλά δεν αναγνωρίζουμε ότι σε μια σχέση φέρνουμε και τα δικά μας κενά ή ανασφάλειες που χρειάζεται ΚΑΙ εμείς να βελτιώσουμε

Και όμως μέσα μας έχουμε και εμείς ένα κρυμμένο παιδί που ζητά όλες αυτές τις μικρές χαρές .. Να πώς μπορούμε να μας φροντίσουμε

1. Τα μικρά συνήθως είναι και τα πιο σημαντικά Να εκτιμάμε όλα όσα κάνουμε, καταφέρνουμε χωρίς συνέχεια να επιδιώκουμε το κάτι καλύτερο γιατί στο κυνήγι του καλύτερου πολλές φορές μπορεί να χάσουμε και το καλό. Συνεπώς, καθώς σημασία έχει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα [NLP], ας δούμε με πιο καθαρή ματιά ποια είναι τα σημαντικά για εμάς.

Για παράδειγμα, ποιο σημαντικό μπορεί να είναι να έχουμε ανθρώπους κοντά μας που μας αγαπάνε, που περνάμε καλά, που μας στηρίζουν παρά η απόκτηση ενός υλικού αγαθού.

2. Live mindfulness Να ζούμε στο «εδώ και τώρα» την κάθε στιγμή ενσυνείδητα, να παίρνουμε μερικά δευτερόλεπτα ή λεπτά και να σκεφτόμαστε πώς νιώθουμε με ό,τι κάνουμε και να το απολαμβάνουμε.

Για παράδειγμα, νιώθω ωραία που πίνω τον αγαπημένο μου καφέ με γεύση καραμέλα στο μπαλκόνι του σπιτιού μου μια ηλιόλουστη μέρα του φθινοπώρου // απολαμβάνω την αγκαλιά του συντρόφου/συζύγου μου το βράδυ στον καναπέ μετά από μια κουραστική και απαιτητική μέρα χωρίς άλλες σκέψεις

Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΓΜΕΣ

Το video πιστεύω να μας κινητοποιήσει για να ..LIVE MINDFULNESS

p.s. Αφιερωμένο στους υπέροχους ανθρώπους που γνώρισα αυτές τις 2 Δευτέρες που πέρασαν [22.9 και 29.9, 2014] στα βιωματικά σεμινάρια «Αλλά..ζω! Μαθαίνοντας να είμαστε αληθινοί-και όχι τέλειοι-γονείς» που κάναμε σε συνεργασία με το eimaimama.gr, στο Biscotto coffee+, στο Mediterranean Cosmos.

Δείτε το σχετικό βίντεο

Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της την Ε’ δημοτικού, η κυρία Τζοβάνα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, διότι εκεί στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμά του ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσας.

Η κυρία Τζοβάνα είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει ότι ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά.

Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα. Πάντα φαινόταν ότι χρειαζόταν μπάνιο. Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάνα έπρεπε να επιθεωρήσει το ιστορικό του κάθε μαθητή.

Άφησε του Μάνου το ιστορικό να το διαβάσει τελευταίο. Όταν όμως διάβασε το ιστορικό που έγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες έμεινε έκπληκτη!

Η δασκάλα της Α’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι ένα φωτεινό παιδί με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα, και έχει καλούς τρόπους. Είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».

Η δασκάλα της Β’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξαιτίας της μητέρας του που έχει μια ανίατη ασθένεια, η ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».

Η δασκάλα της Γ’ δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν. Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δε δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Η ζωή του σπιτιού σύντομα θα τον επηρεάσει εάν δε παρθούν ορισμένα μέτρα».

Η δασκάλα της Δ’ δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη».

Διαβάζοντας όλα αυτά η κυρία Τζοβάνα κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν οι μαθητές της, της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου. Το δώρο του ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μια καφετιά χοντρή σακούλα του μανάβη. Μερικά παιδιά άρχισαν να γελάνε όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι ένα τέταρτο γεμάτο άρωμα. Αλλά έπνιξε τα γέλια των μαθητών καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό του χεριού της.

Ο Μάνος έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο στο σχόλασμα για να πει «κυρία Τζοβάνα σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου».

Όταν έφυγαν τα παιδιά έκλαιγε για περίπου μισή ώρα. Από εκείνη την ημέρα η κυρία σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική.

Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στο Μάνο. Καθώς δούλευε μαζί του το μυαλό του ζωντάνευε. Όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν. Έως το τέλος του χρόνου ο Μάνος είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του και παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο η κυρία Τζοβάνα ευνοούσε τον Μάνο ιδιαίτερα. Μετά από ένα χρόνο βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα της. Ήταν από τον Μάνο. Της έλεγε ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Πέρασαν έξι χρόνια πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Μάνο. Της έγραφε ότι τελείωσε το Λύκειο και ήταν τρίτος στην τάξη του, και ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Τέσσερα χρόνια μετά πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα κατάφερε να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις. Την διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του την ζωή. Πέρασαν ακόμη τέσσερα χρόνια και έφτασε ακόμα άλλο ένα γράμμα. Αυτή τη φορά εξηγούσε ότι αφού πήρε το δίπλωμά του αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό. Στο γράμμα εξηγούσε ότι αυτή παρέμεινε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ Dr. Εμμανουήλ Σ. Μανούσος.

Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί. Υπήρξε ακόμη ένα γράμμα εκείνη την άνοιξη. Ο Μάνος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα την οποία θα παντρευόταν. Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παραβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού. Βεβαίως η κυρία Τζοβάνα δέχτηκε. Μαντέψτε! Στο γάμο φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα – χρόνια πίσω. Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν οι αδαμάντινες πέτρες. Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Μάνου στα τελευταία τους Χριστούγεννα μαζί. Όταν συναντήθηκαν αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κύριος Μανούσος ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Τζοβάνας «Σας ευχαριστώ κυρία Τζοβάνα που πιστεύατε σε μένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως εγώ μπορούσα να διαφέρω».

Η κυρία Τζοβάνα με δάκρυα στα μάτια ψιθύρισε: «Μάνο μου λάθος κατάλαβες. Εσύ ήσουν που δίδαξες σε εμένα πώς να διαφέρω. Δεν ήξερα πώς να διδάσκω μέχρι που σε γνώρισα».

Κράτα κάτι..

ό,τι κι αν κάνεις, όπου κι αν πας θα έχεις την ευκαιρία να αγγίξεις ή και να αλλάξεις τη σκοπιά, την άποψη ενός ανθρώπου. Και όταν το κάνεις σε παρακαλώ προσπάθησε να την κάνεις θετική.

Και να θυμάσαι ..

Οι καλύτεροι δάσκαλοι είναι αυτοί που σου λένε προς τα πού να κοιτάξεις αλλά δεν σου λένε τι να δεις ..

*ιστορία από το διαδίκτυο με μικρές τροποποιήσεις

Το καλοκαίρι κατά ένα περίεργο τρόπο μου φαίνεται πως φεύγει πιο γρήγορα απο τις υπόλοιπες εποχές .. πώς γίνεται άραγε;;

Συμβαίνει και σε εσάς; Αλλά ναι ξέρω, μυαλό είναι αυτό .. δείτε πόση δύναμη έχουμε ωστόσο πάνω του εφόσον αποφασίσουμε να το τιθασεύσουμε !

Για τον καθένα μας ο Σεπτέμβρης σηματοδοτεί κάτι διαφορετικό ..

Αποχαιρετώντας παλιούς έρωτες και μαζεύοντας τα κομμάτια μας από μια σχέση που δεν προχώρησε όπως θα θέλαμε

Μετακομίζοντας σε μια άλλη πόλη [μόνοι ή με τα παιδιά μας], σε νέο σπίτι, με νέους γείτονες και σε μια νέα καθημερινότητα

Αναζητώντας τον εαυτό μας και τα ‘θέλω’ μας

Κάνοντας διαπραγματεύσεις με τον εαυτό μας να ελέγχουμε καλύτερα τα συναισθήματα μας σε περιστάσεις όπως, τώρα που το παιδί μας πάει πρώτη φορά σχολείο

Καλωσορίζοντας νέους έρωτες που μας ανανεώνουν

Ανασυντάσσοντας δυνάμεις για αναζήτηση δουλειάς

Μπορούμε να μας υποσχεθούμε ..

-Να αφήσουμε πίσω ό,τι και όποιον μας γυρνά σε τελειωμένες καταστάσεις, μας κρατά στάσιμους και μας βγάζει την αρνητική μας πλευρά

-Να αφήσουμε χώρο στη ζωή μας για αλλαγές, νέες ευκαιρίες, νέους ανθρώπους που θα μας βοηθήσουν να δούμε όσα δεν έχουμε ‘δει’ μέχρι τώρα και όσα μας δυσκολεύουν με πιο θετική οπτική.

-Να κρατήσουμε ό,τι μας ανανέωσε και μας έκανε να αγαπήσουμε λίγο περισσότερο τον εαυτό μας.

Change your mind .. Change your life !

foto via dataalekseev.buzznet.com