Να επισκεφθούμε πιο πριν το σχολείο ώστε να δει τους χώρους, τον εκπαιδευτικό αν είναι εφικτό και να του εξηγήσουμε για τις δραστηριότητες του σχολείου. Μπορούμε επίσης, να καλέσουμε στο σπίτι μας κάποιο παιδί που ξέρουμε ότι θα είναι μαζί στο σχολείο. Αυτά δίνουν τη δυνατότητα στο παιδί να έχει μια εικόνα της νέας κατάστασης περιορίζοντας έτσι την πιθανή ανησυχία του για το σχολείο.

• Να πληροφορήσουμε το παιδί για το ωράριο λειτουργίας του σχολείου κάτι που σημαίνει ότι χρειάζεται να είμαστε συνεπείς στην ώρα εισόδου και αποχώρησης καθώς και να το διαβεβαιώσουμε ότι θα επιστρέψουμε να το πάρουμε. Μια ανησυχία των παιδιών γνωστή και ως άγχος αποχωρισμού είναι ότι όταν φύγει ο γονέας δεν θα έρθει πίσω.
• Να ενισχύουμε την αυτονομία του πριν πάει στο σχολείο για παράδειγμα, να τρώει μόνο του στο τραπέζι ή να ετοιμάζει την τσάντα του εφόσον του έχουμε δείξει εμείς τον τρόπο.
• Να ακούμε δείχνοντας ενδιαφέρον όσα έχει να μας πει από το σχολείο ενισχύοντας/επιβραβεύοντας την θετική του συμπεριφορά. Μπορούμε επίσης, να του προτείνουμε να δείξει στα παιδιά κάτι που του αρέσει να κάνει.
• Αν δούμε κάποια πίεση από την πλευρά του μπορούμε να του δώσουμε εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης, όπως η ζωγραφική, τα παραμύθια, τα εικαστικά που μπορούν, εκτός της συζήτησης, να εκτονώσουν κάποια συναισθήματα.
• Να είμαστε καλή ομάδα με τον εκπαιδευτικό μέσω ανταλλαγής πληροφοριών -όπου χρειάζεται- [όπως, ερχομός νέου μέλους] για την καλύτερη προσαρμογή του παιδιού.

Τι να αποφύγουμε

• Να εξιδανικεύσουμε το σχολείο λέγοντας ότι όλα είναι ωραία και τα παιδιά πολύ καλά. Στην αρχή το σχολείο μπορεί για το παιδί να έχει αρνητική φόρτιση καθώς αποχωρίζεται τους γονείς του, αργότερα αποκτά θετική εικόνα για αυτό.

• Να κάνουμε το σχολείο καθημερινό θέμα συζήτησης – αποφεύγουμε ερωτήσεις του τύπου «όταν πας σχολείο μου λείπεις, εσένα σου λείπω;», «ήσουν το μόνο παιδάκι που έκλαιγε;».

• Να μένουμε στο σχολείο όσο μπορούμε περισσότερο για να μην κλαίει, να ρίχνουμε κλεφτές ματιές από το παράθυρο για να βλέπουμε τι κάνει ή να φεύγουμε χωρίς να το χαιρετήσουμε: δίνουν στο παιδί την εικόνα ότι κάτι συμβαίνει και το κρύβουμε ενισχύοντας την ανησυχία και την ανασφάλεια του.

Σημαντικό είναι να σκεφτούμε εμείς οι γονείς πόσο ανησυχούμε για αυτό το νέο ξεκίνημα του παιδιού μας καθώς αυτό αντανακλάται στη συμπεριφορά μας προς το παιδί. Ίσως κάποιες φορές ασυνείδητα μεταφέρουμε τις δικές μας ανησυχίες, φόβους και αρνητικές εμπειρίες του παρελθόντος στο παιδί μας. Όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε θα βοηθήσουμε και τον εαυτό μας και το παιδί μας στη σχολική του προσαρμογή.

Άρθρο μου που δημοσιεύθηκε στο brightsideofmom.gr

• τι είναι εκφοβισμός
• ποιες μορφές παίρνει [σωματικός, λεκτικός, συναισθηματικός, ηλεκτρονικός], πώς μπορούμε να καταλάβουμε ότι το παιδί είναι θύμα εκφοβισμού [ενδείξεις]
• τι μπορεί να κάνει το παιδί για να το σταματήσει και τι να αποφεύγει
• τι μπορούν να κάνουν και τι να αποφύγουν οι γονείς για να βοηθήσουν το παιδί

Αν στο σχολείο σε πειράζουν, σε προσβάλλουν, σε απομονώνουν απο τα άλλα παιδιά, διαδίδουν φήμες που δεν ισχύουν, σε χτυπάνε, σου βάζουν ‘ταμπέλες\-παρατσούκλια και πιάνεις τον εαυτό σου να στεναχωριέται πολύ και να κλέινεσαι στον εαυτό σου ηρθε η ώρα να “ελευθερωθείς” απο όλα αυτά. Το βίντεο που ακολουθεί θα σου δείξει όλα όσα χρειάζεται να μάθεις για να υπερασπίζεις τον εαυτό σου και να τον προστατεύεις σε ανάλογες περιπτώσεις.

Αν έχετε ακούσει απο φίλο, συγγενή ή το ίδιο το παιδί σας να παραπονιέται για όλα όσα αναφέραμε ή παρατηρείται κάποιες ενδείξεις εκφοβισμού προτείνετε το παιδί να δει το βίντεο ή να διαβάσει το άρθρο. Συνήθως τα άτομ απου εκφοβίζονται ντρέπονται ή φβούνται να μιλήσουν για αυτό που βιώνουν.

Κανένα παιδί, κανένας μας δεν αξίζει μια τέτοια συμπεριφορά.

Προστατεύουμε τον εαυτό μας γιατί είμαστε ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ.

foto via mnprogressiveproject.com

Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κριτική.. μαθαίνει να κατακρίνει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην έχθρα.. μαθαίνει να καβγαδίζει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ειρωνεία.. μαθαίνει να είναι ντροπαλό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη ντροπή.. μαθαίνει να αισθάνεται ένοχο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην κατανόηση μαθαίνει να είναι υπομονετικό.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στον έπαινο.. μαθαίνει να εκτιμά.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στη δικαιοσύνη.. μαθαίνει να είναι δίκαιο.
Αν ένα παιδί ζει μέσα στην ασφάλεια.. μαθαίνει να πιστεύει.
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε επιδοκιμασία.. μαθαίνει να έχει αυτοεκτίμηση.
Αν ένα παιδί ζει μέσα σε παραδοχή και φιλία.. μαθαίνει να βρίσκει την αγάπη στον κόσμο.
Εμείς πώς θέλουμε να είναι τα παιδιά μας ;; Βοηθάμε σε αυτό με τη συμπεριφορά μας ή απλά απαιτούμε και ενοχλούμαστε όταν δεν γίνονται έτσι όπως θα θέλαμε;;

[J.R. Russell]

Και περιμένεις ότι η πόρτα θα ξανανοίξει αλλά κάτι μέσα σου, σου λέει ότι έφυγε, το έσκασε ή τέλος πάντων χάθηκε στο δρόμο…. περιμένεις να γυρίσει αλλά όσο ο χρόνος περνάει, η αγωνία συνυπάρχει με την ελπίδα και πιστεύεις ότι θα γυρίσει…. Και όμως δεν γυρίζει…. Εσύ που πας; Τι κάνεις; Μέσα στον πανικό προσπάθησε….

1. Βρες την πιο πρόσφατη φωτογραφία και ανάφερε ΑΜΕΣΑ την εξαφάνιση στο Τμήμα Ασφαλείας της περιοχής σου. ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ Η ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΩΝ 24 ΩΡΩΝ.
2. Επικοινώνησε με το 116000, την Ευρωπαϊκή Γραμμή για τα Εξαφανισμένα Παιδιά. Θα λάβεις τις κατάλληλες κατευθύνσεις άμεσα, καθώς οι πρώτες ώρες και το τι θα γίνει μέσα σε αυτές παίζουν σημαντικό ρόλο για την έκβαση της εξαφάνισης.
3. Να θυμηθείς αν είχε λόγο να φύγει. Εάν είχε συμβεί κάτι. Είναι πολύ σημαντική πληροφορία για να προσεγγίσει κάποιος το παιδί.
4. Έχει ξαναφύγει έστω και για λίγο; Που έχει πάει; Με ποιόν μίλησε; Είναι σημαντικό να ελεγχθούν και αυτές οι πληροφορίες.
5. Έχει πάρει χρήματα; Ταυτότητα; Ρούχα;
6. Επικοινώνησε με φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Πιθανά να είναι κάπου που νοιώθει ασφάλεια.
7. Προσπάθησε να επικοινωνήσεις μαζί του. Μέσω κινητού, sms, e-mail, σελίδων κοινωνικής δικτύωσης (τύπου Facebook). Βοηθήστε το να καταλάβει ότι νοιάζεσαι και το ψάχνεις.
8. Πες του Σ’ΑΓΑΠΩ, δείξε του την αγάπη σου. Δεν είναι δεδομένο ότι την ξέρει.
9. Οι ώρες και πιθανά οι μέρες περνούν… και εσύ δεν κοιμάσαι, δεν τρως για να μην απασχολείς το μυαλό σου και να είσαι έτοιμος σε περίπτωση που κάτι γίνει. Όμως η δική σου σωματική κατάσταση είναι σημαντική για να είσαι αποτελεσματικός. Φάε κάτι, πιες ένα χυμό, ξεκουράσου για να είσαι πραγματικά έτοιμος.
10. Σε περίπτωση που το παιδί επικοινωνήσει μαζί σας δείξτε του την αγάπη και το ενδιαφέρον σας και όχι το θυμό ή  την απογοήτευση σας. Εξασφαλίστε την επικοινωνία μαζί του.

Καθώς όμως η καλύτερη αντιμετώπιση είναι η πρόληψη δες εδώ http://www.frosomitsiou.gr/articles/paidia_epeboi/pos_mporo_na_prolabo_mia_endecomene_exapanise_tou_paidiou_mou πώς μπορείς να προλάβεις μια ενδεχόμενη εξαφάνιση του παιδιού σου

Πηγή: Χαμόγελο του παιδιού
http://www.hamogelo.gr/4-1/1484/To-poidi-soy-exafanisthke-Symboyles-antimetopishs-pros-toys-Goneis

φωτό via cosmo.gr

Η αλήθεια είναι ότι όλοι οι κίνδυνοι είναι πολύ μακρινοί μέχρι να γίνουν κοντινοί και μας αφορούν όλους.

Ο ρόλος του γονέα είναι να προετοιμάσει το παιδί του για όλους τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσει σαν παιδί και σαν ενήλικας. Και η εξαφάνιση είναι ένας από αυτούς τους κινδύνους.

Να θυμάστε πάντα ότι οι δικές σας συμβουλές … μπορούν να του δείξουν το δρόμο για το σπίτι!

• Μιλήστε ανοιχτά στα παιδιά σας για τον κίνδυνο της εξαφάνισης.

Το να μιλήσεις σε ένα παιδί για ένα κίνδυνο που μπορεί να αντιμετωπίσει, δεν το αγχώνει ούτε το προβληματίζει. Αντίθετα το προετοιμάζει για μια κατάσταση που μπορεί να βρεθεί και θα κληθεί μόνο του να αντιμετωπίσει.

• Γνωρίζετε το πρόγραμμα των παιδιών σας και τις συνήθειες του.

Η γνώση λειτουργεί προληπτικά. Δεν αρκεί να γνωρίζετε τι ώρα σχολάει το παιδί σας αλλά και τι ώρα επιστρέφει. Σε περίπτωση που εξαφανιστεί θα κινητοποιηθείτε άμεσα.

• Γνωρίστε τους φίλους των παιδιών σας.

Η γνώση λειτουργεί προληπτικά. Τα παιδιά μοιράζονται μεταξύ τους χρόνο αλλά και μυστικά. Γνωρίζουν καλά το ένα το άλλο.

• Γνωρίζετε πάντα που είναι τα παιδιά σας και με ποιους.

Η γνώση λειτουργεί προληπτικά. Το να ξέρετε που είναι το παιδί σας και με ποιους, είναι σαφώς καλύτερο από το «είναι έξω και παίζει». Ανά πάσα στιγμή  μπορείτε να το αναζητήσετε και να βεβαιωθείτε ότι είναι καλά. Δεν είναι καταπίεση αλλά ενδιαφέρον.

• Παρατηρήστε πως αντιδρούν τα παιδιά σας σε αγχωτικές καταστάσεις.

Το να εξαφανιστεί ένα παιδί είναι σίγουρα μια κατάσταση που δεν μπορεί να διαχειριστεί αφού κυριεύεται από άγχος και φόβο. Το να ξέρετε πως αντιδρά σε τέτοια συναισθήματα, σας επιτρέπει να «προβλέψετε» το τι κάνει και πως μπορείτε να το βρείτε.

• Διδάξτε στο παιδί την σπουδαιότητα της ηρεμίας και βρείτε μαζί του διαδικασίες που το χαλαρώνουν.

Το άγχος είναι σίγουρα ο χειρότερος σύμβουλος μικρών και μεγάλων. Βοηθήστε το παιδί σας να ανταπεξέλθει σε μια δύσκολη κατάσταση, όπως η εξαφάνιση, με το να κάνει ή να σκέφτεται πράγματα που το χαλαρώνουν.

• Καλλιεργήστε ένα κλίμα ασφάλειας και εμπιστοσύνης με τα παιδιά.

Τα παιδιά λειτουργούν ενοχικά και σε καμία περίπτωση δεν θέλουν να στενοχωρούν τους γονείς τους. Έτσι πολλές φορές κρατάνε μυστικά που νομίζουν ότι αν τα πουν θα μπουν τιμωρία ή θα στενοχωρήσουν τους γονείς (όπως για παράδειγμα ότι τους μίλησε κάποιος στο δρόμο ή τους ακολούθησε). Κάντε σαφές ότι στη μαμά και τον μπαμπά λέμε τα πάντα και ότι αυτοί με τη σειρά τους, δεν μαλώνουν αλλά συμβουλεύουν. Θυμηθείτε ότι πολλά παιδιά που ξεχάστηκαν στο παιχνίδι προτίμησαν να μην γυρίσουν καθόλου στο σπίτι με το φόβο μην τα μαλώσουν.

• Διδάξτε τα παιδιά σας τα βήματα ασφαλείας.

Ένα παιδί δεν μπορεί να λειτουργήσει σε αγχωτικές καταστάσεις. Η αλήθεια είναι ότι απλά πράγματα όπως δεν μιλάμε σε αγνώστους, δεν μετακινούμαστε πολύ, γνωρίζουμε δωρεάν αριθμούς βοήθειας όπως το 100 ή το 116000, αποδεικνύονται πολύ χρήσιμες

• Εξηγήστε στα παιδιά ότι είναι σημαντικότερο να είναι ασφαλή παρά ευγενικά.

Η ευγένεια είναι αρετή. Το να αποκαλύψουμε όμως σε έναν ξένο το όνομα, την διεύθυνση, την ηλικία μας, τα παράπονα που έχουμε από τη μαμά και τον μπαμπά ή να τον ακολουθήσουμε για να τον βοηθήσουμε σε κάτι, δεν είναι ευγένεια αλλά κίνδυνος.

• Συμβουλευτείτε την Ευρωπαϊκή Γραμμή για Εξαφανισμένα Παιδιά 116000

Η Ευρωπαϊκή Γραμμή για Εξαφανισμένα Παιδιά 116000 είναι μια 24ώρη δωρεάν και ανώνυμη  τηλεφωνική Γραμμή, στελεχωμένη από κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους, όλοι επιστημονικά προσανατολισμένοι σε θέματα παιδιών, τους οποίους μπορείτε να συμβουλευτείτε.

Πηγή: Χαμόγελο του παιδιού
http://www.hamogelo.gr/4-1/1485/Symboyles-prolhpshs-apo-toys-goneis-pros-ta-poidia

Η Φρόσω, η Μαρία, η Γιώτα και η Κική είναι μια παρέα κοριτσιών, που έχει μεγαλώσει με την οικογένεια συγκεντρωμένη γύρω από το τραπέζι. H σαλάτα είχε πάντα την κεντρική θέση στο τραπέζι και γύρω της λαχταριστό σπιτικό φαγητό της μαμάς (ενίοτε και της γιαγιάς). Μερικές φορές στο τραπέζι συμμετείχε και ο μπαμπάς. Τα χρόνια πέρασαν, τα κορίτσια μεγάλωσαν και έγιναν επιστήμονες υγείας. Σήμερα, έχουν να αντιμετωπίσουν παιδιά με προβλήματα βάρους, λανθασμένες διατροφικές συνήθειες και πολλά άλλα, που θέτουν τα εξής ερωτήματα: “Γιατί; Πώς φτάσαμε ως εδώ; Που είναι τα πρότυπα της οικογένειάς μας, αυτά που μας έλεγε η γιαγιά;”

Οι γονείς είναι το πρότυπο

Είναι πλέον συχνό φαινόμενο, οι γονείς, την ώρα που κάθονται στο τραπέζι, να κάνουν για τον εαυτό τους επικριτικά σχόλια, όπως: “πώς έγινα έτσι;” , “πάχυνα … από Δευτέρα δίαιτα”, “ποιος πάει γυμναστήριο” κ.ο.κ. Η θέα μιας μητέρας που μετρά αγχωμένη της μπουκιές του παιδιού της είναι τελείως αποθαρρυντική για το παιδί, ενώ οι ανεξέλεγκτες διατροφικές ιδιοτροπίες του παιδιού μπορούν να δημιουργήσουν διάφορα προβλήματα στο ίδιο, αλλά και σε όλη την οικογένεια.

“Καθώς οι γονείς αποτελούν πρότυπο η (ασυνείδητη) συμπεριφορά τους σε σχέση με τη διατροφή και την εξωτερική εμφάνιση επηρεάζει αντίστοιχα τη διατροφική συμπεριφορά και την εικόνα σώματος του ίδιου του παιδιού. Συνεπώς, πέρα από την υγιεινή διατροφή, που είναι σημαντικό να μάθουν τα παιδιά, εξίσου σημαντική είναι και η υγιής διαμόρφωση της εικόνας σώματός τους, δηλαδή να νιώθει καλά το παιδί με τον εαυτό του και με τα ελαττώματα και με τα προτερήματά του και την αυτοεκτίμησή του, αποτρέποντας την εμφάνιση διατροφικών διαταραχών”, επισημαίνει η σχολική εξελικτική ψυχολόγος και μέλος του Ινστιτούτου Διατροφικών Μελετών και Ερευνών, Φρόσω Μήτσιου.

Σύμφωνα με την ίδια, είναι ευκολότερο να δημιουργούμε υγιείς στάσεις στη διατροφή μας παρά να αλλάζουμε κακές συνήθειες. “Στην παιδική ηλικία μπορούν να μπουν οι βάσεις για μια ζωή χωρίς διατροφικές διαταραχές. Σε κάθε περίπτωση, είναι ευθύνη των γονιών η διδασκαλία των ορθών διατροφικών συνηθειών, που θα διασφαλίσουν στα παιδιά τους την καλύτερη δυνατή υγεία, η οποία θα αποτελέσει ασπίδα ενάντια στην παχυσαρκία και θα συμβάλλει στην απομάκρυνση εμφάνισης κίνδυνων, όπως τα καρδιακά νοσήματα και ο καρκίνος, καθώς και άλλων ποικίλων ασθενειών στην ενήλικη ζωή τους”, τονίζει η κ. Μήτσιου.

Πώς η διατροφή θα γίνει απόλαυση

Σκέψεις για το πώς η διατροφή μπορεί να γίνει απόλαυση και όχι εξαναγκασμός, αλλά και για το πώς η ώρα του φαγητού μπορεί να αποτελέσει μια ευκαιρία μάθησης, διατυπώνουν διαιτολόγοι/διατροφολόγοι, μέλη της επιστημονικής ομάδας “Διατροφή” και του Ινστιτούτου Διατροφικών Μελετών και Ερευνών.

“Όταν ένα παιδί έχει παραπανίσια κιλά, στόχος δεν είναι η άμεση απώλεια σωματικού βάρους, αλλά η υιοθέτηση μιας σωστής θρεπτικής και υγιεινής διατροφής. Δεν απαγορεύεται τίποτα. Μαθαίνουμε να υπάρχει εγκράτεια και μέτρο. Τι δηλαδή μπορούμε να τρώμε συχνά και σε μεγάλη ποσότητα και τι λιγότερο συχνά και σε μικρότερη ποσότητα, με σκοπό τη σωματική και πνευματική ανάπτυξη”, εξηγεί η διαιτολόγος/διατροφολόγος Μαρία Κοκκίνου.

“Το παιδί και η σωστή ανατροφή του είναι καθημερινά στο μυαλό ενός γονιού. Ανατροφή, που τα τελευταία χρόνια την έχουμε συνδέσει, ευτυχώς, πολύ στενά με τη διατροφή του παιδιού. Φαγητό και μεγάλωμα παιδιού είναι κάτι που απασχολεί πολύ έντονα τη σύγχρονη οικογένεια και είναι πολύ λογικό, καθώς ο ρόλος της οικογένειας είναι πολύ σημαντικός στην εφαρμογή, την απόκτηση, αλλά και τη διατήρηση σωστών διατροφικών συνηθειών, οι οποίες ξεκινούν από τη μικρή ηλικία του παιδιού. Μερικές φορές, όμως, φαίνεται ότι εμείς οι νεοέλληνες το ξεχνάμε αυτό. Συχνά, συναντάμε παιδιά, τα οποία είναι στρουμπουλά ή και παχιά. Είναι αναγκαίο να βρεθεί μια χρυσή τομή ώστε το φαγητό να μην γίνει εξαναγκασμός για το παιδί και να καταλάβει τη σημασία τις σωστής διατροφής”, επισημαίνει από την πλευρά της η διαιτολόγος/διατροφολόγος, Γιώτα Καρακασίδου.

Οι προτάσεις της κ. Καρακασίδου για να γίνει το φαγητό απόλαυση είναι οι εξής:
–    Κάνετε το φαγητό απόλαυση, αγοράζοντας στο παιδί σας ένα ευχάριστο παιδικό σερβίτσιο, βάλτε χρώματα στο φαγητό και στο τραπέζι σας και επιλέξτε ένα άνετο κάθισμα, που να του επιτρέπει να φάει με εσάς στο τραπέζι.
–    Τρώτε μαζί με τα παιδιά σας, όποτε αυτό είναι εφικτό, δίνοντάς τους καλό παράδειγμα.
–    Μην δίνετε εσείς το κακό παράδειγμα, τρώγοντας μπροστά του κάτι που δεν είναι υγιεινό, την ώρα που υποχρεώνετε το παιδί σας να ακολουθήσει διαφορετικούς κανόνες.
–    Φροντίστε το παιδί να τηρεί μια ισορροπημένη- ποιοτικά και θερμιδικά (ανάλογα με την ηλικία και το βάρος του σώματος)- διατροφή. Διατροφή, η οποία θα είναι καλό να συμβαδίζει κάποιες φορές και με τον κοινωνικό του περίγυρο, που μπορεί να το παρασύρει σε διατροφικές παρεκτροπές. Ο ρόλος μας είναι να το επαναφέρουμε σύντομα. Άλλωστε, καλό είναι να θυμόμαστε ότι η διατροφή δεν είναι στέρηση και απομόνωση, αλλά μπορεί να συνδυαστεί με μια σωστή κοινωνική ζωή.
–    Προσπαθήστε να προσθέσετε στη διατροφή του μια καινούργια τροφή και επιμείνετε ώσπου να τη γνωρίσει γευστικά. Μην περιμένετε πως το παιδί θα αποδεχθεί κάθε τι καινούργιο από την πρώτη κιόλας φορά. Δώστε του την ίδια τροφή αρκετές φορές και με διαφορετικούς τρόπους μαγειρεμένο και δείξτε του με κάθε ευκαιρία πως η τροφή αυτή αρέσει σε όλη την οικογένεια.
–    Πάρετε το παιδί μαζί σας στα ψώνια. Βάλτε το να διαλέξει λαχανικά και φρούτα που του αρέσουν, μιλήστε του για τη διατροφική τους αξία, την υφή τους, το χρώμα τους, τη γεύση τους και ενθαρρύνετε το παιδί σας να δοκιμάσει.
–    Βάλτε το παιδί σας να βοηθήσει στην προετοιμασία του φαγητού. Ενθαρρύνετέ το να συμμετέχει στο μαγείρεμα, ακόμη και να δημιουργήσει το δικό του αγαπημένο σνακ και το δικό του φαγητό.

Ευκαιρία μάθησης, η ώρα του φαγητού

Η ώρα του φαγητού είναι ευκαιρία μάθησης, επισημαίνει η διατροφολόγος/διαιτολόγος, καθηγήτρια ΙΕΚ, Κική Γούτα και εξηγεί: “Το φαγητό μπορεί να γίνει μέσο ανάπτυξης της γλώσσας, π.χ. για την περιγραφή της θερμοκρασίας, του αρώματος, των χρωμάτων κλπ. Μπορεί ακόμη να αποτελέσει ευκαιρία για συζήτηση, για τα μελλοντικά σχέδια κ.ά. Μπορεί να αποτελέσει και ευκαιρία για τη φυσική ανάπτυξη του παιδιού. Δηλαδή, να μάθει το παιδί το ανακάτεμα, το τρύπημα, το κόψιμο, το άδειασμα, το συντονισμό χεριών και ματιών, καθώς επίσης και την καθοδήγηση. Ένα καλά στρωμένο τραπέζι, γεμάτο με χρώματα, αναπτύσσει την αισθητική του παιδιού. Το ομαδικό φαγητό, η αναμονή στη σειρά και η επιλογή της τροφής, συμβάλλει στην κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού, το οποίο πρέπει να διαλέξει και να πάρει αποφάσεις. Συμβάλλει ακόμη στην ηθική και πνευματική ανάπτυξη του παιδιού, επεξηγώντας του τον τρόπο απόκτησης της τροφής, τις διαφορετικές τροφές (ωμές- μαγειρεμένες), τις διαφορετικές κουζίνες των λαών, τα στοιχειώδη μαθηματικά (π.χ. μερίδες, όγκος, μισά, τέταρτα, λιγότερα -περισσότερα)”.

Τα “χρυσά αστεράκια” της διατροφής

Τα παιδιά αποτελούν μια ειδικά ευαίσθητη ομάδα ανθρώπων- διότι ταυτόχρονα αναπτύσσονται- και για αυτό πρέπει να δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στις διατροφικές τους απαιτήσεις. Τα “χρυσά αστεράκια” της διατροφής των παιδιών, όπως τα προτείνουν οι

Γιώτα Καρακασίδου και Μαρία Κοκκίνου είναι τα εξής:
–    Αποφύγετε τα τηγανητά φαγητά, το βούτυρο και τα ραφιναρισμένα έλαια.
–    Περιορίστε τις σάλτσες, τα αλλαντικά, τα παχιά τυριά και την κρέμα γάλακτος.
–    Αποφύγετε γλυκά και γενικά τροφές με ζάχαρη ή κρυμμένη ζάχαρη.
–    Μην χρησιμοποιείτε τροφές, που περιέχουν πολλά πρόσθετα, όπως είναι οι διάφορες γλυκαντικές και χρωστικές ουσίες.
–    Μην ενθαρρύνετε την κατανάλωση ανθρακούχων αναψυκτικών.
–    Μην τρώτε ακατάλληλα σνακς και τσιπς μπροστά στα παιδιά.
–    Να συνηθίσει το παιδί να τρώει λαχανικά, φρούτα, όσπρια, ψάρια, κοτόπουλο, τροφές δηλαδή που και περιεκτικές σε θρεπτικά συστατικά είναι και δεν περιέχουν πολλά λιπαρά και θερμίδες.
–    Να μην του δίνετε μεγάλες ποσότητες φαγητού.
–    Να το ενθαρρύνετε να ασκείται τακτικά.
–    Το παιδί πρέπει να έχει καθορισμένο ωράριο φαγητού.
–    Να μην το δωροδοκείτε με γλυκά ή παγωτά προκειμένου να κάνει κάτι που θέλετε, δηλαδή να μην του παρέχετε τροφή ως υποκατάστατο της φροντίδας ή ως αμοιβή για την υπακοή του.
–    Να μην πιστεύετε σε διάφορες λαϊκές δοξασίες, όπως “το πάχος θα γίνει ύψος”, αφού η επιστήμη έχει αποδείξει ότι σπάνια ένα παιδί θα αδυνατίσει από μόνο του.
–    Κάντε τα μισά από τα δημητριακά σας ολικής αλέσεως (π.χ. ψωμί ολικής αλέσεως, καστανό ρύζι, κ.ά.) και καταναλώστε τα πιο συχνά από ό,τι συνήθως.
–    Τρώτε ποικιλία λαχανικών. “Ζωγραφίστε” το πιάτο των παιδιών και το δικό σας με τουλάχιστον τρία χρώματα. Συνδυάστε σκούρο πράσινο με πορτοκαλί (π.χ. σπανάκι με καρότο).
–    Δώστε προσοχή στην κατανάλωση φρούτων. Ένα έξυπνο κόλπο για να καταφέρετε να φάνε τα παιδιά σας ποικιλία φρούτων είναι να φτιάξετε σουβλάκια φρούτων από διάφορα φρούτα, που έχετε κόψει σε κύβους.
–    Καταναλώστε τρόφιμα πλούσια σε ασβέστιο. Δώστε στο παιδί σας γαλακτοκομικά προϊόντα σε πρωινό, βραδινό και ενδιάμεσο σνακ.
–    Χρησιμοποιήστε μόνο ελαιόλαδο σε σαλάτες και φαγητό.

Ένα παραμύθι συνεισφέρει σημαντικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών.
Πόσες φορές μας ζήτησε ένα παιδάκι να του διαβάσουμε ένα παραμύθι είτε (συνήθως) για να κοιμηθεί είτε για να περάσει πιο ευχάριστα η ώρα του. Πόσες από αυτές τις φορές το κάνατε πραγματικά με την ψυχή σας ή από υποχρέωση καθώς ήσασταν πολύ κουρασμένοι από τη δουλειά σας; Ή μήπως παρατηρήσατε ότι κατά τη διάρκεια που το διαβάζατε σας άρεσε και εσάς εξίσου τόσο παραμύθι όσο και όλη η ατμόσφαιρα που δημιουργείται;

Η πολιτιστική κληρονομιά κάθε κοινωνίας περιλαμβάνει μύθους και παραμύθια, φανταστικές ιστορίες συνδεδεμένες με συμβολισμούς και ηθικά διδάγματα. Από ψυχολογική σκοπιά ο πρώτος που συνέδεσε τα παραμύθια με τα όνειρα ήταν ο Freud. Υποστήριζε ότι τα παραμύθια εκφράζουν ασυνείδητες εσωτερικές συγκρούσεις, φόβους, απαγορευμένες επιθυμίες στηριζόμενος στο γεγονός ότι οι εικόνες που βλέπουμε στα όνειρα είναι σχεδόν ίδιες με τις εικόνες των παραμυθιών. Ο Jung (ορόσημο η δουλειά του στην επεξήγηση των μύθων και παραμυθιών) προχώρησε αυτό το σκεπτικό δίνοντας όμως έμφαση στο ‘συλλογικό ασυνείδητο’ ότι δηλαδή τα παραμύθια συμβολίζουν όλες εκείνες τις ιδέες και τις αξίες που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά (όπως κύκλος ζωής) και ισχύουν για όλους.

Ένα παραμύθι:
–    Ανακινεί φαντασία και συναισθήματα
–    Συνιστά πηγή χαράς, διασκέδασης
–    Εκφράζει επιθυμίες
–    Προσπαθεί να εξηγήσει το ανεξήγητο
– Αναπτύσσει και ενισχύει την κριτική σκέψη – θέτει προβληματισμούς
–   Μας φέρνει πιο κοντά σε αυτό που φαίνεται μακρινό και απλησίαστο
–   Δίνει ελπίδα – μια πιο αισιόδοξη (προ)οπτική του κόσμου
– Γενικότερα ένα παραμύθι συνεισφέρει σημαντικά στη διαμόρφωση της προσωπικότητας των παιδιών.
Είναι ενδιαφέρον και βοηθητικό η αφήγηση να γίνεται με τρόπο θεατρικό σαν να δίνουμε μια παράσταση με χρωματισμό φωνής, κινήσεις, εκφράσεις προσώπου.

Προτρέψτε και το παιδί να εμπλακεί σε αυτό (κουκλοθέατρο, ζωγραφική, ρόλοι) και  ακούστε αυτά που έχει να σας πει. Αποφύγετε να αφαιρέσετε τμήματα του παραμυθιού που κάνουν αναφορά σε κακούς χαρακτήρες γιατί έτσι του αφαιρείτε τη δυνατότητα να δει την πραγματική ζωή και να διαχειριστεί τους φόβους του. Η ανάγκη και επιθυμία για έναν άλλο παραμυθένιο κόσμο (που μέσα σε αυτόν μπορώ να διαπραγματευτώ καλύτερα αυτό που νιώθω) αντικατοπτρίζεται επίσης στις περιπτώσεις που μαζί με το παιδί καταφέρνετε και δημιουργείτε το δικό σας παραμύθι. Τα παραμύθια δεν έχουν όριο ηλικίας αρκεί ο φανταστικός παραμυθόκοσμος να μη γίνει η καθημερινότητα του ενήλικα.

Η διαφορά με τους μικρούς και τους μεγάλους είναι ότι τα μικρά παιδιά ζούνε με ένταση το παραμύθι έτσι όπως το ακούνε ενώ οι μεγάλοι προσπαθούν να το αλλάξουν και να το φέρουν πιο κοντά στα ‘πρέπει’ τους.

Πολλές φορές οι ίδιοι οι γονείς παρατηρώντας αλλαγές στη συμπεριφορά και στη συναισθηματική διάθεση του παιδιού τους και αφού έχουν ζητήσει τη βοήθεια φίλων, συγγενών ή πληροφοριών από το διαδίκτυο που δεν τους είναι αρκετές ή ικανοποιητικές απευθύνονται σε ένα ψυχολόγο. Μια τέτοια περίπτωση είναι το διαζύγιο για το οποίο ο ένας ή και οι δυο γονείς επισκέπτονται έναν ψυχολόγο για το πώς μπορούν καλύτερα να το χειριστούν και να μιλήσουν στο παιδί για αυτό το γεγονός (έτσι ώστε να μη νιώθει το παιδί τύψεις και ενοχές ότι φταίει το ίδιο για το διαζύγιο των γονιών του, όπως συχνά αναφέρουν στους γονείς ή σε τρίτους). Εδώ ο ρόλος του ψυχολόγου είναι κυρίως προληπτικός ώστε να αποφευχθούν, να περιοριστούν ή να χειριστούν καλύτερα δυσάρεστα συναισθήματα ή δυσλειτουργικές συμπεριφορές του παιδιού (και κατ’ επέκταση του γονέα). Ωστόσο, ο ρόλος του ειδικού είναι και θεραπευτικός/υποστηρικτικός (μέσω επεξεργασίας συναισθημάτων) όπως στην περίπτωση των γονέων που χωρίζουν με αρκετούς καβγάδες και το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες στον ύπνο (εφιάλτες) και αρνείται να πάει το σχολείο.

Συχνός, επίσης, λόγος επίσκεψης σε έναν ψυχολόγο είναι για θέματα έντονης προσκόλλησης, αποχωρισμού και θανάτου κάποιου γονέα/μέλους οικογένειας ή όταν παρατηρείται κάποια ιδιορρυθμία στην εξέλιξη του παιδιού οπότε ο ψυχολόγος αξιολογεί τη νοημοσύνη του και τις ικανότητές του.

Άλλα αιτήματα ενδεικτικά αφορούν περιπτώσεις που το παιδί έχει προβλήματα στον ύπνο (βλέπει εφιάλτες, δεν θέλει να κοιμηθεί στο κρεβάτι του), νυχτερινή ενούρηση, έντονους φόβους και ανησυχία, χαμηλή αυτοεκτίμηση, αρνείται να πάει στο σχολείο ή από την άλλη είναι αρκετά επιθετικό και θυμώνει. Παρουσιάζει απότομη αλλαγή στη διατροφική συμπεριφορά (βουλιμικά επεισόδια ή ανορεξία), αλλαγή στη διάθεση (ενδεχομένως και κατάθλιψη), μιλά συχνά για θάνατο ή μακάβρια γεγονότα και απειλεί ότι θα φύγει από το σπίτι.

Συνεπώς, βασικό για αρχή είναι οι γονείς να παρα(απο)δεχτούν ότι το παιδί τους παρουσιάζει κάποια δυσκολία για την οποία είναι βοηθητική η παρουσία ενός ειδικού. Σημαντικός είναι και ο τρόπος που θα παρουσιάσουν στο παιδί/έφηβο την επίσκεψη στον ψυχολόγο ο οποίος είναι καλό να προσαρμοσθεί στην ηλικία του παιδιού/εφήβου. Ο ψυχολόγος δεν είναι ούτε γιατρός που θα κάνει κάποια ένεση στο παιδί ούτε δάσκαλος που θα του βάλει βαθμό μετά το τέλος της συνάντησης. Είναι ο σύμμαχός του που θα τον ακούσει, θα του αφήσει χώρο και χρόνο να εκφραστεί και θα του προτείνει εναλλακτικές επιλογές. Η τελική απόφαση είναι του ίδιου του παιδιού/εφήβου.

Οι γονείς έχουν σημαντικό ρόλο σε αυτή τη θεραπευτική διαδικασία για αυτό και οι ψυχολόγοι τους ζητάνε συνέπεια στη συμπεριφορά τους και στις πρακτικές που από κοινού προτείνονται. Ας μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές μια μικρή (θετική) αλλαγή στη συμπεριφορά και στη στάση των γονέων συνδέεται με θετική αλλαγή στη συμπεριφορά και του ίδιου του παιδιού.

Ήμουν ο σπασίκλας, το φυτό με τα ‘ματομπούκαλα’, όπως έλεγαν (και άλλες βρισιές), που αντί για αγκαλιές και χτυπήματα στην πλάτη (όπως κάνουν οι φίλοι μεταξύ τους) εγώ δεχόμουν πισώπλατες μπουνιές, κλωτσιές, σφαλιάρες στο σβέρκο, τρικλοποδιές, τσιμπήματα μέχρι και τσίχλες κολλημένες στα μαλλιά μου ή χαρτάκια στην πλάτη που να λένε ‘ρίξε μου σφαλιάρα’. Η ειρωνεία είναι ότι δεν ήμουν ο πολύ καλός μαθητής καθώς λόγω των πειραγμάτων δεν μπορούσα να παρακολουθήσω το μάθημα ή αναγκαζόμουν να βγαίνω συχνά έξω από την αίθουσα μ την πρόφαση για επίσκεψη στην τουαλέτα για να μην ακούω τα σχόλια τους. Μετρούσα το κάθε λεπτό για να επιστρέψω σπίτι αλλά και εκεί προσπαθούσα να περάσω απαρατήρητος για να μην καταλάβουν κάτι οι γονείς μου.

Όταν κάποια στιγμή ο μπαμπάς μου είδε μια μελανιά στο χέρι – τότε αναγκάστηκα να του πω πολύ λίγα πράγματα για αυτό που ζούσα – η απάντηση του ήταν ‘ξύλο αυτοί, ξύλο και εσύ’. Την επόμενη μέρα είχε φέρει ένα σάκο του μποξ για να προπονούμαι γιατί έτσι κάνουν οι άντρες. Ήθελα όμως τόσο να του πω ότι μόνο έτσι δεν κάνουν και όσο ξύλο έχω φάει τόση αγάπη θέλω να δώσω. Απέφευγα αυτές τις συναντήσεις με το μπαμπά και κλεινόμουν σπίτι για να μη με συναντήσουν και οι άλλοι έξω τυχαία. Ήθελα με κάποιο μαγικό ίσως τρόπο να τελειώσει όλο αυτό το μαρτύριο αλλά ούτε κάποιοι συμμαθητές που έβλεπαν το σκηνικό μίλησαν στη δασκάλα ή προσπάθησαν να το σταματήσουν.. Και όταν μεγαλώσαμε και βρήκα το θάρρος να τους ρωτήσω γιατί μου το έκαναν αυτό η απάντησή τους ήταν ‘απλά για να γελάσουμε δεν πιστεύαμε ότι σε ενοχλούσε τόσο’».

Στα λόγια του Χ. ίσως αρκετοί βλέπουν τη δική τους ιστορία – γνωστή ως εκφοβισμός (bullying) – ξυπνώντας αντίστοιχα συναισθήματα. Σε αυτή την ιστορία εμπλέκονται θύτες και θύματα. Θύτης μπορεί να είναι οποιοδήποτε άτομο και θύμα όποιο άτομο διαφέρει ή θεωρούν οι θύτες ότι διαφέρει στα μάτια τους λόγω εξωτερικής εμφάνισης, θρησκείας, χώρας, σεξουαλικού προσανατολισμού. Ο εκφοβισμός αφορά κάθε εμπρόθετη ενέργεια από ένα άτομο ή μια ομάδα ατόμων προς ένα άλλο άτομο με σκοπό να το πληγώσει, να το βλάψει, να το τρομοκρατήσει ή να το απειλήσει και παίρνει τις εξής μορφές:

α) σωματικός : οποιαδήποτε ενέργεια έχει ως αποδέκτη το σώμα του θύτη όπως αναφέρθηκε και προηγούμενα δηλαδή κλωτσιές, μπουνιές, τράβηγμα μαλλιών

β) λεκτικός : βρισιές, διάδοση ψευδών φημών, πειράγματα, προσβλητικές εκφράσεις, παρατσούκλια, απειλές

γ) συναισθηματικός : δημιουργία αισθήματος φόβου, ψευδείς φήμες και απομόνωση ατόμου από τους συμμαθητές, καταστροφή προσωπικών του αντικειμένων, εκβιασμός για χρήματα ή προσωπικά αντικείμενα

δ) ηλεκτρονικός (cyberbullying): η πιο πρόσφατη μορφή μέσω της χρήσης της τεχνολογίας όπως, απειλητικά η προσβλητικά μηνύματα μέσω κινητών τηλεφώνων, ηλεκτρονικών υπολογιστών (ηλεκτρονική αλληλογραφία – mail, chat rooms, σελίδες κοινωνικής δικτύωσης -facebook, twitter) ή βιντεοσκόπησης υλικού και διοχέτευσής του στα ηλεκτρονικά μέσα

Πώς μπορούμε να καταλάβουμε ότι το παιδί είναι θύμα εκφοβισμού [ενδείξεις]

– άστατος ύπνος, εφιάλτες

– νυχτερινή ενούρηση

– φαίνεται κλαμένο με πεσμένη διάθεση

– ευερέθιστο, επιθετικό, ανήσυχο, απομονωμένο

– αυτοκτονικές ή αυτοκαταστροφικές τάσεις ή συμπεριφορές

– διαταραχές διατροφής, αλλαγή σε διατροφικές συνήθειες ή μειωμένη διάθεση για φαγητό

– για αποφυγή του σχολείου επιστρατεύει δικαιολογίες και σωματικά συμπτώματα (πονοκέφαλος, πυρετός)

– μειωμένη επίδοση, συχνές απουσίες και άρνηση για το σχολείο

– πιθανές μελανιές, χτυπήματα στο σώμα του ή επιστρέφει με σκισμένα ρούχα

– ζητά επίμονα κάποιον γονέα να τον συνοδεύσει στο σχολείο ή αν πηγαίνει μόνο αλλάζει συνεχώς διαδρομές

– δεν έχει ή λέει πως χάνει τα χρήματα ή και ζητάει συνεχώς χρήματα (πιθανόν να τα δώσει στο θύτη που τον εκβιάζει)

– ενδεχόμενη απώλεια και του κινητού του

– στις τέσσερις τελευταίες περιπτώσεις το παιδί δεν δίνει πειστικές εξηγήσεις

Τι μπορεί να κάνει το παιδί για να το σταματήσει και τι να αποφεύγει

Είναι βοηθητικό:

• να σκέφτεσαι ότι δεν φταις εσύ – μη μαλώνεις τον εαυτό σου – αλλά σκέψου τα δυνατά σου σημεία και πίστεψε στον εαυτό σου
• να επιδιώκεις να είναι δίπλα ή κοντά καθηγητές για να μπορούν να παρέμβουν ή να είναι μάρτυρες του γεγονότος

• να μοιραστείς αυτό που νιώθεις με κάποιον είτε γονέα είτε φίλο σου – σε περίπτωση που δε σε παίρνουν στα σοβαρά ψάξε κάποιον που θα σε ακούσει

Να αποφεύγεις:

• να κοιτάς κάτω (δείχνεις ότι φοβάσαι) αλλά να τους κοιτάς στα μάτια
• να μιλάς, αντιμιλάς και προσπάθησε να απομακρυνθείς
• να είσαι μόνος σε χώρους χωρίς εποπτεία όπως, τουαλέτα – ζήτα κάποιον να έρθει για παρέα
• να έχεις μαζί σου ακριβά αντικείμενα όπως, τελευταίας τεχνολογίας κινητό ή πολλά χρήματα

Τι μπορούν να κάνουν και τι να αποφύγουν οι γονείς για να βοηθήσουν το παιδί

• να έχετε γνώση επί του θέματος για να έγκαιρα ότι κάτι συμβαίνει

• να δημιουργήσετε το κατάλληλο περιβάλλον (με ηρεμία, χωρίς πίεση) για να σας μιλήσει το παιδί και να είστε καλοί ακροατές

• να του δώσετε την αίσθηση της ασφάλειας ενισχύοντας ταυτόχρονα την αυτοπεποίθησή του μέσα από συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες

• να απευθυνθείτε στην αστυνομία για καλύτερη ενημέρωση

• αν η κατάσταση είναι ψυχοφθόρα για το παιδί και το ζητά και το ίδιο μπορείτε να αλλάξετε σχολείο

• να επισκεφθείτε κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας για διαχείριση των συναισθημάτων και στήριξη τόσο του παιδιού όσο και δική σας

Να αποφύγετε:

• να ρωτάτε συνέχεια λεπτομέρειες για το περιστατικό ή για ό,τι νεότερο (αν έχει υπάρξει) – αντανακλάται το άγχος το οποίο και μεταφέρεται στο παιδί
• να το κρίνετε
• να επικοινωνήσετε είτε με το ίδιο το παιδί-θύτη είτε με τους γονείς του – μπορεί να ρίξει λάδι στη φωτιά χειροτερεύοντας τα πράγματα

Πηγή

http://www.beatbullying.org

http://www.how-to-stop-bullying.com/bullyingstatistics.html

Για παιδάκια έως τεσσάρων ετών η προσαρμογή σε ένα νέο περιβάλλον μετά τη μετακόμιση είναι σχετικά πιο εύκολη καθώς αυτό που έχουν ανάγκη κυρίως είναι το αίσθημα ασφάλειας που του προσδίδουν οι γονείς χωρίς να σημαίνει ότι η συναισθηματική κυρίως προετοιμασία δεν είναι απαραίτητη.

«Είναι φυσικό και ίσως αναμενόμενο να με δυσκολέψει και να με αναστατώσει (και πρακτικά και συναισθηματικά κυρίως) αυτή η αλλαγή όπως και εσάς αλλά μπορείτε να με βοηθήσετε με κάποιους τρόπους όπως:

• Αποφύγετε να μου παρουσιάσετε αυτή την ιδέα τελευταία στιγμή (για να μη στεναχωρηθώ ή γκρινιάξω τόσο) ή ως κάτι που ήδη έχετε αποφασίσει αλλά ελάτε να το συζητήσουμε μαζί έγκαιρα ώστε να μπορώ να σας ακούσω ή να πω και εγώ τη γνώμη μου νιώθοντας ότι με υπολογίζετε σε αυτή την απόφαση.
• Βοηθήστε με να καταλάβω το λόγο της μετακόμισης και τις εναλλακτικές (αν υπάρχουν) που δεν θεωρούνται βολικές.
• Αν δείτε να αντιδρώ κρατήστε την ψυχραιμία σας, δώστε μου χρόνο και χώρο να εκφράσω τη στεναχώρια μου για όλα όσα θα χάσω ή δεν θα είναι πια τα ίδια: σπίτι, σχολείο, φίλοι, γείτονες – μάλλον και εσείς άλλωστε νιώσατε κάπως έτσι όταν χρειάστηκε να το πρωτοσκεφτείτε.
• Αν θέλετε να νιώσω καλύτερα πείτε μου ότι αν μετακομίσουμε σχετικά κοντά δεν θα χάσω τους φίλους μου αλλά μπορείτε να με πηγαίνετε εκεί μια μέρα που θα το αποφασίσουμε να τους βλέπω και να παίζουμε μαζί. Αν η μετακόμιση είναι σε άλλη πόλη ή και σε άλλη χώρα ακούστε πρώτα τις ανησυχίες και τους φόβους μου ότι δε θα έχω εκεί φίλους, ότι θα δυσκολευτώ να βρω καινούριους και αφού με παρακινήσετε να ψάξω σιγά σιγά νέους φίλους (μέχρι να γίνει αυτό), δώστε μου τη δυνατότητα του τηλεφώνου για να νιώθω πιο κοντά στους παλιούς που άφησα πίσω.
• Καθησυχάστε με όσο είναι εφικτό ότι στη νέα γειτονιά, σε αυτό μπορεί να είναι πιο εύκολο αν κάνετε μια έρευνα αγοράς, θα μπορώ να συνεχίσω τις δραστηριότητές μου όπως, να παίζω σε κάποια ομάδα ή να κάνω κάποια άλλη δημιουργική δραστηριότητα που μπορεί να με βοηθήσει να κάνω πιο εύκολα νέους φίλους.
• Πηγαίνοντας σε πιο πρακτικά ζητήματα ενδεχομένως να μου είναι βοηθητικό να επισκεφθούμε μαζί το νέο σπίτι αν είναι σχετικά κοντά ή έστω να δω κάποιες φωτογραφίες του νέου χώρου (ή και μέσω υπολογιστή) για να μη με φοβίζει αυτό το άγνωστο μέρος και επηρεάζει τον ύπνο και τα όνειρά μου.
• Μπορείτε να μου πείτε τις σκέψεις και απόψεις σας για τη διαμόρφωση του νέου χώρου (έπιπλα, αλλαγή διακόσμησης κλπ) και κυρίως να ρωτήσετε τη δική μου ιδίως για το δωμάτιό μου. Ξέρετε τα ίδια έπιπλα και η σχεδόν παρόμοια με το παλιό σπίτι διάταξή τους μπορεί να με βοηθήσει να προσαρμοστώ και να νιώσω οικεία στο νέο σπίτι.
• Καθώς ενδεχομένως θα με βλέπετε συναισθηματικά φορτισμένο σχετικά με τη μετακόμιση μπορείτε να διευκολύνετε την έκφραση των συναισθημάτων μου και την καλύτερη επεξεργασία αυτών μέσα από το παιχνίδι (με κούκλες ή χωρίς), τη ζωγραφική ή την ανάγνωση παραμυθιών δείχνοντας τρόπους να μπορέσω να το αντιμετωπίσω καθώς και την θετική του πλευρά. Μέσα από το παιχνίδι μπορώ να προβάλλω όσα νιώθω χωρίς να σκέφτομαι αν θα σας στεναχωρήσω τόσο και να προετοιμαστώ για αυτό βλέποντας πώς έχουν αντιδράσει οι δικοί μου ήρωες.
• Αν στην τηλεόραση ή στο δρόμο δείτε φορτηγό ή ανθρώπους να μεταφέρουν κούτες με πράγματα να μου το δείξετε για να νιώσω ότι δεν είμαστε οι μόνοι που φεύγουμε και ότι κάτι τέτοιο είναι συνηθισμένο.
• Κατά την προετοιμασία της μετακόμισης μπορώ να βοηθήσω και εγώ, υπολογίστε με – ίσως δυσκολεύομαι στα μεγάλα αντικείμενα αλλά μπορώ τουλάχιστον να σας κοιτάω. Όσο για τα δικά μου αντικείμενα θα μου είναι διευκολυντικό να τα πακετάρω για νιώθω ότι δεν θα ξεχάσω τίποτα και να έρχεστε να μου δείχνετε πώς να τα κάνω (καλύτερα) ή να τσεκάρετε αν χρειάζομαι βοήθεια.
• Βάλτε μια ωραία μουσική, κάποια αγαπημένη μου ταινία ή παίξτε λίγο μαζί μου (πασούλες στο ποδόσφαιρο ή παντομίμα με κούκλες κλπ.) ώστε να υπάρχει μια ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Το κλάμα και η άρνηση του παιδιού να πάει σχολείο δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο φαινόμενο και οι ψυχολόγοι το αποδίδουν κυρίως στο άγχος που δημιουργεί ο αποχωρισμός από τους γονείς.

Απαντήσεις για τα αίτια του φαινομένου και συμβουλές για το τι θα πρέπει να κάνουν οι γονείς δίνουν οι ψυχολόγοι Φρόσω Μήτσιου (με ειδικότητα στην σχολική-εξελικτική ψυχολογία) και Φιλαρέτη Τζάλλα (ειδικευμένη στην ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων).

Γιατί δεν θέλουν να πάνε σχολείο;

«Παρόλο που οι γονείς ανησυχούν και δυσκολεύονται, όταν βλέπουν το παιδί στην πόρτα του σχολείου, την πρώτη μέρα, εβδομάδα ή μήνα να κλαίει έντονα, κάτι τέτοιο θεωρείται φυσιολογικό, καθώς το κλάμα αποτελεί ένδειξη και της σχέσης-δεσμού με τους γονείς του. Για αρκετά παιδιά, η είσοδος στο σχολείο ενεργοποιεί το άγχος αποχωρισμού, καθώς πιστεύουν ότι η μαμά ή ο μπαμπάς θα τα αφήσει στο σχολείο και δεν θα έρθει να τα πάρει. Η μετάβαση στο σχολείο, σ’ ένα νέο χώρο, με πολλά παιδιά, δημιουργεί στην αρχή μια αναστάτωση, καθώς το παιδί απομακρύνεται από την ασφάλεια του σπιτιού και των προσώπων που το περιστοίχιζαν. Νιώθει ότι χάνει την αποκλειστικότητα και ότι χρειάζεται να αναπτύξει νέες δεξιότητες και συμπεριφορές για να ενταχθεί», εξηγεί η κ.Μήτσιου.

Από την πλευρά της, η κ.Τζάλλα αναφέρει ότι το άγχος του αποχωρισμού είναι φυσιολογικό και ξεκινά από την ηλικία των 6 μηνών, κατά την οποία το βρέφος δυσανασχετεί, όταν βλέπει τους γονείς του να απομακρύνονται. Αυτό διαρκεί μέχρι την ηλικία των 3 ετών και σταδιακά μειώνεται.

«Όσο μεγαλώνει ένα παιδί, τόσο πιο εύκολος είναι ο αποχωρισμός από τους γονείς. Ωστόσο, κάθε παιδί έχει το δικό του ρυθμό ανάπτυξης, από τον οποίο εξαρτάται το άγχος. Αλλά δεν εξαρτάται μόνο απ’ αυτό, εξαρτάται από το επίπεδο του παιδιού, την ιδιοσυγκρασία του, από προηγούμενες εμπειρίες αποχωρισμού, από τον τρόπο που οι γονείς χειρίζονται τον αποχωρισμό. Το άγχος είναι φυσιολογικό για το παιδί, αλλά και για τους γονείς, οι οποίοι αισθάνονται ενοχή που αφήνουν το παιδί τους κι αυτό τους δημιουργεί άγχος. Πίσω από κάθε παιδί που έχει άγχος κρύβεται ένας γονιός με άγχος», προσθέτει η κ.Τζάλλα.

Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου παιδί και γονέας (συνήθως μητέρα) έχουν αναπτύξει μια έντονη σχέση προσκόλλησης/δεσμού ως προσπάθεια αναπλήρωσης (κυρίως από την πλευρά του γονέα) κάποιου συναισθηματικού κενού, γεγονός που δυσκολεύει την προσαρμογή του παιδιού στο νέο περιβάλλον. Αυτό, όπως εξηγεί η κ.Μήτσιου, εντείνεται, όταν ο γονέας δείχνει ότι ανησυχεί πολύ για το πού θα πάει το παιδί, ιδίως όταν αυτό παρουσιάζει κάποια προβλήματα υγείας ή είναι μοναχοπαίδι και αρκετές φορές κλαίει μπροστά του.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς;

Βασικό είναι να επεξεργαστούν πρώτα οι ίδιοι οι γονείς τι σημαίνει γι’ αυτούς η μετάβαση του παιδιού από το σπίτι στο σχολείο και να αναπροσδιορίσουν τις ανάγκες τους και τη σχέση τους με το παιδί.

«Οι γονείς πρέπει να είναι ήρεμοι, αποφεύγοντας την έντονη προσκόλληση στο παιδί, όταν επιστρέφει από το σχολείο. Οι δικές τους συναισθηματικές αντιδράσεις είναι καταλυτικές τόσο για τις συναισθηματικές αντιδράσεις του παιδιού όσο και για την εικόνα που θα δημιουργήσει το ίδιο για το σχολείο. Η προετοιμασία του παιδιού, μέσω συζητήσεων, επίσκεψης στο χώρο του σχολείου, καθώς και η τήρηση του σχολικού ωραρίου διευκολύνει αυτή τη μετάβαση. Καλό είναι να χαιρετήσει ο γονέας το παιδί, να του πει πού πάει, αλλά να αποφύγει να παρατείνει την παραμονή του στο χώρο, όταν αρχίσει το παιδί να κλαίει (όσο δύσκολο και αν είναι για το γονέα). Μπορεί να προτείνει στο παιδί να πάρει μαζί του στο σχολείο κάποια αγαπημένα του αντικείμενα ή να δείξει στα άλλα παιδιά κάτι που του αρέσει να κάνει», συνιστά η κ.Μήτσιου.

Η κ.Τζάλλα από τη πλευρά της προτείνει στους γονείς να μην μιλούν στα παιδιά τους αποκλειστικά για το σχολείο, να τα προετοιμάσουν για το σχολικό περιβάλλον με μια επίσκεψη στο σχολείο, πριν αρχίσει η φοίτηση, να ενθαρρύνουν κάθε προσπάθεια του παιδιού που πάει για πρώτη φορά μόνο του σχολείο και να επιβραβεύουν την παραμονή του στο σχολείο, να ενισχύσουν την αυτονομία του όσο βρίσκονται στο σπίτι ώστε να αναπτύξει τις ικανότητές του (π.χ. να το αφήνουν να τρώει μόνο του στο τραπέζι ή όταν ένα παιδί έχει «καθαρίσει», να ενθαρρύνεται να πηγαίνει στην τουαλέτα και να καθαρίζεται μόνο του).

Οι γονείς θα πρέπει να αναγνωρίσουν το άγχος του παιδιού και να μην του μεταδίδουν το δικό του άγχος, γιατί «το άγχος γεννάει άγχος», τονίζει η κ.Τζάλλα. Επισημαίνει ακόμη ότι, όταν ένα παιδί κλαίει, θα πρέπει πάντα ο γονιός να συνεργάζεται με τη δασκάλα (ακόμη και αν δε συμφωνεί μαζί της) για να δημιουργηθεί ένα καλύτερο πνεύμα σεβασμού. Επίσης, ο γονιός δεν πρέπει να υποκύπτει, όταν το παιδί δεν θέλει να πάει σχολείο.

Πότε πρέπει να απευθυνθούν σε ειδικό;

Ένα δοκιμαστικό διάστημα μερικών μηνών (περίπου μέχρι τα Χριστούγεννα) μπορεί να δείξει, αν το παιδί μπορεί να προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον. «Αν σ’ αυτό το διάστημα, το κλάμα συνεχίσει να είναι έντονο και παρατηρηθούν, είτε από τον εκπαιδευτικό είτε από τους γονείς, συμπεριφορές, όπως π.χ. να πέφτει εύκολα, να δυσκολεύεται να σκαρφαλώσει ή να χοροπηδήσει, να δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί, να θυμηθεί οδηγίες/ιστορίες, να ηχολαλεί ή να μιλά ελάχιστα, να αποφεύγει τα άλλα παιδιά, να προτιμά να είναι μόνο ή να είναι αρκετά επιθετικό, να κλαίει πολύ και με το παραμικρό, να έχει αρκετές φοβίες, να έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, να μιλά σιγανά ή φωναχτά στον εαυτό του, τότε είναι σημαντική η συμβολή ενός ειδικού για μια ολόπλευρη διερεύνηση, καθώς μπορεί το κλάμα να είναι- ίσως- η επιφάνεια μιας βαθύτερης δυσκολίας», τονίζει η κ.Μήτσιου.

Πηγή: health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πάλι δεν διάβασες;

Μια ερώτηση-επίκριση, που βασανίζει παιδιά και γονείς και σίγουρα έχει σχέση με την επίδοση και με τη σχέση του μαθητή με το σχολείο. Ο τρόπος που θα οργανώσει ένα παιδί το διάβασμά του παίζει καταλυτικό ρόλο, όχι μόνο στην επίδοσή του στο σχολείο, αλλά κυρίως στην εικόνα και τη σχέση που θα αναπτύξει με τη μάθηση γενικότερα, αναφέρει η σχολική εξελικτική ψυχολόγος και συνεργάτης του Κέντρου Εκπαίδευσης και Αντιμετώπισης Διατροφικών Διαταραχών Φρόσω Μήτσιου.
“Αν το παιδί δεν μπορεί να μάθει με τον τρόπο που το διδάσκουμε, τότε πρέπει να το διδάξουμε με τον τρόπο που μπορεί να μάθει”, τονίζει η κ. Μήτσιου, επικαλούμενη τη Μαρία Μοντεσσόρι (σ.σ. Ιταλίδα παιδαγωγός, που επινόησε το μοντεσσοριανό παιδαγωγικό σύστημα, το οποίο ήταν πρωτοποριακό για την εποχή του κι εξακολουθεί να εφαρμόζεται και σήμερα σε μοντεσσοριανές σχολές ή σχολεία).

Πολλές φορές, οι συνεχείς επιπλήξεις για το διάβασμα επιδρούν αρνητικά στο παιδί, το οποίο από αντίδραση οδηγείται σε μειωμένη επίδοση ή στη δημιουργία της αίσθησης ότι δεν μπορεί να τα καταφέρει. “Στην περίπτωση που ένα παιδί έχει μειωμένη απόδοση στο σχολείο” , επισημαίνει η κ. Μήτσιου, “οι γονείς θα πρέπει να ψάξουν μήπως έχει πρόβλημα όρασης ή ακοής, μαθησιακές δυσκολίες ή ψυχολογικά προβλήματα ή μήπως είναι θύμα παρενόχλησης από άλλα παιδιά. Ακόμη θα πρέπει να φροντίσουν να έχει την κατάλληλη διατροφή, γιατί η διατροφή επηρεάζει την επίδοση και τη μνήμη”.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν το παιδί να διαβάζει μόνο του;

“Είναι σημαντικό να κατανοήσουν οι γονείς ότι δεν ‘διαβάζουμε’ όλοι μαζί τα μαθήματα της επόμενης μέρας, αλλά στην ουσία βοηθάμε ή καλύτερα μαθαίνουμε το παιδί (ιδίως στις πρώτες τάξεις του δημοτικού) να οργανώνει τη μελέτη του, ώστε να είναι αποδοτική και όσο το δυνατόν λιγότερο κουραστική. Αυτό ενισχύει την αίσθηση της υπευθυνότητας στο παιδί και του δίνει μια εικόνα για τις δυνατότητες, τις αδυναμίες του και τον εκτιμώμενο χρόνο που απαιτείται. Στόχος του γονέα είναι να επιτύχει το παιδί αυτό που ονομάζουμε αυτορρύθμιση”, απαντά η κ. Μήτσιου.

Μερικοί τρόποι που συνιστώνται στους γονείς για να μπορέσει το παιδί να αυτορρυθμιστεί είναι:
– Να προτείνουν στο παιδί να τοποθετήσει το πρόγραμμα της εβδομάδας σε σημείο που να μπορεί να το βλέπει εύκολα, όπως στο γραφείο, στην πόρτα, στην ντουλάπα του δωματίου του, χωρίς να χρειάζεται να του το υπενθυμίζουν συνεχώς.
– Να το βοηθήσουν να οργανώσει το χώρο του δωματίου του με τέτοιο τρόπο, ώστε να μην επηρεάζεται την ώρα της μελέτης από άλλα ερεθίσματα, όπως από το γραφείο να μην έχει θέα έξω από το παράθυρο, να κλείνει την πόρτα για να μην αποσπάται η προσοχή του από άλλους θορύβους (δικές τους συζητήσεις, τηλεόραση, άλλες ηλεκτρικές συσκευές) και να προσαρμόσουν το φωτισμό, ώστε η μελέτη να είναι πιο ξεκούραστη για τα μάτια.
– Μέρος της οργάνωσης είναι και η έγκαιρη προετοιμασία του σχολικού εξοπλισμού (τσάντα με βιβλία της ανάλογης ημέρας, κασετίνα με όλα τα απαραίτητα)- στην αρχή με βοήθεια από τους γονείς, αλλά στη συνέχεια από το ίδιο το παιδί.
– Να του δείξουν τη σωστή στάση του σώματος στο γραφείο ή ακόμη και στον υπολογιστή προσαρμόζοντας την καρέκλα στην ανάλογη θέση. Να αφήσουν το παιδί να το ακολουθήσει κι αν δουν ότι το ξεχνά, να το υπενθυμίσουν.

Αναφορικά με τις δραστηριότητες εκτός σχολείου, πολλοί γονείς σκέφτονται να στείλουν τα παιδιά για εκμάθηση ξένων γλωσσών, μουσικών οργάνων, αθλημάτων. Οι γονείς δεν πρέπει να ξεχνούν ότι αυτό που χρειάζεται το παιδί είναι ξεκούραση και εκφόρτιση από το άγχος των τόσων υποχρεώσεων, συνήθως μέσω παιχνιδιού. Θα πρέπει να ρωτήσουν το παιδί με τι θα ήθελε να ασχοληθεί, προσπαθώντας να περιορίσουν τις δικές τους προσδοκίες ή (ανεκπλήρωτα) όνειρα- για παράδειγμα να μάθει πιάνο, γιατί στους ίδιους αρέσει η κλασική μουσική.
– Να αποφεύγουν να ζητούν από το παιδί να ξεκινήσει το διάβασμα, μόλις επιστρέψει από το σχολείο ή μετά από το παιχνίδι, καθώς αυτό το διάστημα είναι για ξεκούραση ή για να ενισχυθεί η ποιοτική επικοινωνία με το παιδί, μέσω συζήτησης (μοίρασμα σκέψεων και συναισθημάτων της ημέρας).
– Βοηθητικό είναι να ξεκινήσει το παιδί να διαβάζει τα πιο δύσκολα μαθήματα στην αρχή και να μην τα αφήσει στο τέλος που θα είναι πιο κουρασμένο.
–  Αντίστοιχα, μπορεί να διαβάσει πρώτα αυτά που βαριέται ή που του προξενούν μειωμένο ενδιαφέρον ώστε να κινητοποιείται στη συνέχεια να διαβάσει κι αυτά που του αρέσουν περισσότερο.
– Να κάνει μικρά και συχνά διαλλείματα, ακόμη κι αν δεν νιώθει ιδιαίτερα κουρασμένο.

– Αν το δυσκολεύουν τα θεωρητικά μαθήματα (π.χ. ιστορία), να του προτείνουν εναλλαγή με πρακτικά μαθήματα(π.χ. μαθηματικά). Στα θεωρητικά θα το βοηθήσει αρκετά, αν οι γονείς του δείξουν τρόπους εκμάθησης όπως, να δίνει μια κεντρική ιδέα- τίτλο, λέξεις – κλειδιά ή να υπογραμμίζει σημαντικά κομμάτια σε κάθε παράγραφο και γενικότερα να παρατηρεί εικόνες.
– Οι γονείς πρέπει να προτείνουν στο παιδί να κάνει μια επανάληψη το βράδυ, πριν πάει για ύπνο. Να αποφεύγουν να είναι μ’ ένα βιβλίο από πίσω του και να του διαβάζουν φωναχτά το μάθημα, γιατί αυτό αποτελεί μεν παθητική διαδικασία μάθησης, αλλά του δίνει την εικόνα ότι δεν μπορεί να το κάνει μόνο του.
– Να περιορίσουν ή ν’ αποφεύγουν, όσο είναι εφικτό, να απευθύνονται στο παιδί, χρησιμοποιώντας προστακτική(όπως: γράψε, διάβασε κ.λπ.) και να επιλέξουν να το παρακινούν με εκφράσεις, όπως: “έλα να διαβάσεις τώρα που είσαι ξεκούραστος”.
– Αντίστοιχα, όταν εξαντλούνται τα αποθέματα υπομονής τους, να μην απειλούν το παιδί, λέγοντας “αν δεν διαβάσεις τα μαθήματά σου δεν θα βγεις για παιχνίδι”. Αντί γι’ αυτό, μπορούν να πουν: “όταν τελειώσεις τα μαθήματά σου, μπορείς να πας για παιχνίδι”.
–  Να θυμούνται να ενισχύουν την προσπάθεια που κάνει το παιδί.

Για να επιτευχθούν τα προηγούμενα και να ενισχυθεί η ικανότητα μελέτης είναι απαραίτητα δυο ακόμη στοιχεία: μια σωστή και ισορροπημένη διατροφή (τρίωρα γεύματα, τριάδες γευμάτων ενδεικτικά: α) ζωική (όπως, κοτόπουλο, γάλα, γιαούρτι), β) αμυλώδη (δημητριακά, πατάτα, ξηροί καρποί) και γ) φρέσκια (φρούτο, χυμός) τροφή] και επαρκής ύπνος (περίπου 8 ώρες).

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ