“Θα έπρεπε να τα είχα καταφέρει να ελέγξω το υπερφαγικό μου, είμαι τραγική-τραγικός”

“Δεν μπόρεσα να ακολουθήσω κατά γράμμα το πρόγραμμα διατροφής, είμαι αποτυχημένος-αποτυχημένη”

“Δεν ήμουν τόσο καλός-καλή όσο περίμεναν οι άλλοι, τους απογοήτευσα.. θα έπρεπε να είχα προσπαθήσει περισσότερο” 

“Δεν ήταν αρκετό αυτό που έκανα.. Δεν ήμουν αρκετά […]”

Σου θυμίζουν κάτι; Μήπως και εσύ αφήνεις αυτές τις σκέψεις να γίνονται η καθημερινή σου παρέα, ιδίως σε στιγμές που είσαι μόνος-μόνη;

Το όνομα της παρέας αυτής .. τελειομανία !
Η τελειομανία εμφανίζεται με 3 διαφορετικές εκδοχές [Hewitt, 2000]

• εσωτερικού προσανατολισμού = έχουμε υψηλές απαιτήσεις απο τον εαυτό μας – – συνδέεται με θλίψη, κατάθλιψη και νευρογενή ανορεξία
• εξωτερικού προσανατολισμού = έχουμε υψηλές απαιτήσεις απο τους άλλους να είναι τέλειοι – – συνδέεται με μειωμένη ικανοποίηση απο σχέσεις [ερωτικές σχέσεις, γάμος, σεξ] και θυμό
• κοινωνικού προσανατολισμού = έχουμε σκέψεις οτι οι οι άλλοι περιμένουν απο εμάς να είμαστε τέλειοι – – συνδέεται με άγχος, θλίψη, κατάθλιψη και διατροφικές διαταραχές

Άλλο η επιθυμία να είμαι πολύ καλός [mastery,excellence] και άλλο η τελειομανία [perfectionism]

Στην περίπτωση της επιθυμίας να είμαι πολύ καλός [mastery,excellence]  οι στόχοι είναι υψηλοί αλλά ρεαλιστικοί και νιώθουμε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας στο τέλος της προσπάθειας.

Αντίθετα, στην τελειομανία οι στόχοι είναι υπερβολικά υψηλοί και ακόμη και όταν τους καταφέρνουμε δεν είμαστε ικανοποιημένοι γιατί έχουμε την αίσθηση ότι θα έπρεπε να τα είχαμε πάει καλύτερα με αποτέλεσμα να επικρίνουμε αυστηρά τον εαυτό μας.

Προτάσεις για να βγεις από την παγίδα της τελειομανίας

1. Μάθε να ακούς και να απαντάς στην εσωτερική σου φωνή

Παρατήρησε σε ποιες περιπτώσεις έχεις τόσο μεγάλες προσδοκίες από τον εαυτό σου που σε μπλοκάρουν και τι είναι αυτό που σε κάνει να διατηρείς αυτή τη συμπεριφορά [ποιο είναι το κίνητρο]. Τι σου προσφέρει ή τι χάνεις; Η εσωτερική φωνή τι σχόλια σου ψιθυρίζει; Και εσύ τι της απαντάς; Μπορείς να τα σημειώσεις για να δεις το σαμποτάζ που γίνεται.

NLP map: “Δεν μπόρεσα να ακολουθήσω κατά γράμμα το πρόγραμμα διατροφής, είμαι αποτυχημένος-αποτυχημένη” μπορείς να το αλλάξεις λέγοντας “Έκανα το καλύτερο που μπορούσα, την επόμενη φορά θα τα πάω καλύτερα”

2. Δες με άλλη ματιά τα λάθη

Τα λάθη είναι ευκαιρία για μάθηση, καύσιμα για καλύτερη απόδοση και εξέλιξη και όχι στοιχεία για να κρίνεις τους άλλους ή τον εαυτό σου αρνητικά.

NLP map: Καθώς ο φόβος του λάθους ή του να μην είσαι τέλειος είναι έντονος στην τελειομανία κάνε κάποιες δοκιμές για να εξοικειωθείς με τη μη τελειότητα όπως, να αφήσεις ένα πίνακα στραβό στον τοίχο, να αργήσεις λίγο σε ένα ραντεβού σου, να βγεις με ένα ρούχο ελαφρώς λερωμένο, να τσεκάρεις ένα mail ή ένα άρθρο που θέλεις να στείλεις αντί για 4, 2 φορές και δες πώς νιώθεις.

3. Κάνε τα σημαντικά προτεραιότητα σου και τα ασήμαντα αγνόησε τα

Ξεσκαρτάρισε όλα αυτά που κάνεις στη ζωή σου γιατί ‘πρέπει’ [για ποιο λόγο άραγε ‘πρέπει’;] και βάλε προτεραιότητα σε αυτά που πράγματι είναι σημαντικά για σένα. Βάλε στόχους που μπορείς να τους καταφέρεις και νιώσε όμορφα σε όλη τη διαδικασία υλοποίησης τους. Η ευτυχία δεν είναι προορισμός, είναι να ζω τις εμπειρίες με όλες μου τις αισθήσεις όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί θέλω. Αντιστάσου στο κυνήγι της χρονοταχύτητας, ψάχνοντας πιο είναι το επόμενο που πρέπει να καταφέρεις και ζήσε την κάθε στιγμή mindfulness, στο “εδώ και τώρα”.

4. Δώσε feedback στον εαυτό σου για την προσπάθεια του

Σε κάθε μικρή νίκη με τους φόβους σου ενίσχυσε τον εαυτό σου θετικά με διάφορους τρόπους όπως, να πεις κάτι όμορφο στον εαυτό σου [“χαίρομαι μαζί σου για αυτό που κάνεις”], να βγεις έξω με παρέα, να φροντίσεις τον εαυτό σου [περπάτημα, φυσική δραστηριότητα, μαζάζ, χαλάρωση, μουσική] ή απλά να χαμογελάσεις μπροστά στον καθρέφτη για όσα κάνεις για σενα.

Να θυμίζεις κάτι καθημερινά στον εαυτό σου .. αντί να προσπαθείς να είσαι τέλειος-τέλεια δοκίμασε να είσαι απλά αυθεντικός-αυθεντική.

“Ίσως εκεί που φοβάσαι να πας, να είναι όλα όσα ψάχνεις ..”

Πηγές

DiBartolo P.M., Frost, R.O., Dixon, A. & Almodovar, S. 2001. Can Cognitive Restructuring Reduce the Disruption Associated With Perfectionistic Concerns?. Behavior Therapy, 32, 167-184
Hewitt, P. 2000. Psychology works for perfectionism. Canadian Psychology Association. Ανασύρθηκε από www.cpa.ca

                                                                                                                      Άρθρο μου στο efood for thought

                                                                                                                                        Απρίλιος 2015

«Η κυβερνοχονδρίαση είναι η περίπτωση κατά την οποία το άτομο που διακατέχεται από έντονο άγχος και φόβο για την υγεία του ψάχνει συνεχώς στο διαδίκτυο πληροφορίες σχετικές με θέματα υγείας για να δει αν ταιριάζουν με αυτό που νιώθει ή που υποπτεύεται ότι μπορεί να έχει – και δεν του το λένε ή δεν το έχουν βρει οι γιατροί» εξηγεί η κ. Μήτσιου στο ΑΠΕ και προσθέτει:

«Εφόσον βρει ότι κάποια συμπτώματα ταιριάζουν με αυτό που νιώθει, πιστεύει πλέον ότι πάσχει από αυτό: για παράδειγμα, ένας πόνος στο στομάχι είναι ένδειξη έλκους ή πίσω από μια ταχυπαλμία κρύβεται ένα σοβαρό θέμα με την καρδιά του και όχι μια απλή ενόχληση. Συνήθως, δηλαδή, φοβάται ότι έχει κάτι πολύ σοβαρό ή απειλητικό για τη ζωή του. Η ‘ειρωνεία’ είναι ότι το άτομο ψάχνει συνεχώς στο διαδίκτυο για τυχόν ασθένειες, επαναλαμβάνει διάφορες εξετάσεις, αλλάζει συνεχώς γιατρούς διότι ψάχνει όχι τόσο τη θεραπεία αλλά εκείνο το γιατρό ή εκείνη την πληροφορία που θα του επιβεβαιώσει ότι έχει κάτι».

Πολλές από τις πληροφορίες που «ταξιδεύουν» ελεύθερα στο διαδίκτυο είναι χρήσιμες για αρκετούς ανθρώπους. Ωστόσο, για ένα υποχόνδριο άτομο, οι πληροφορίες αυτές – που σε αρκετές περιπτώσεις δεν είναι έγκυρες και αξιόπιστες – το θέτουν [λανθασμένα] σε συναγερμό.

«Το διαδίκτυο δεν είναι από μόνο του επιβλαβές, ο τρόπος που το χειριζόμαστε το κάνει επιβλαβές» υπογραμμίζει η κ. Μήτσιου.

Ποια είναι τα συμπτώματα της κυβερνοχονδρίασης

Οι περισσότεροι άνθρωποι ανησυχούν κάποιες φορές για θέματα υγείας, όταν όμως το άτομο ανησυχεί διαρκώς για την υγεία του παρά τη διαβεβαίωση των γιατρών και υποπτεύεται ότι έχει κάτι πολύ σοβαρό, παρερμηνεύοντας διάφορες φυσιολογικές λειτουργίες – για παράδειγμα η ταχυπαλμία δείχνει ένα σοβαρό θέμα με την καρδιά του – τότε μιλάμε για υποχονδρίαση.

Σωματικά συμπτώματα όντως υπάρχουν – για παράδειγμα η ταχυπαλμία δεν είναι μόνο στο μυαλό του ατόμου, απλά όσο περισσότερο τα σκέφτεται τόσο πιο έντονα γίνονται. Το άτομο αντιλαμβάνεται ότι υπερβάλλει αλλά νιώθει πως δεν μπορεί να το ελέγξει. Υποβάλλεται συνεχώς σε διάφορες εξετάσεις για να αποκλείσει το ενδεχόμενο μιας πιθανής ασθένειας – για αυτό και στο γιατρό εμφανίζεται, με ένα μεγάλο φάκελο, με όλες τις εξετάσεις που έχει κάνει.

Μάλιστα, πολλές φορές μπορεί να ενοχληθεί που ο γιατρός του δεν του πρότεινε να κάνει κάποια εξέταση, για την οποία διάβασε στο διαδίκτυο και την απαιτεί μετά από τον ίδιο. Οι εξετάσεις είναι απόλυτα φυσιολογικές. Αλλάζει γιατρούς για να επαναλάβει τις εξετάσεις σε περίπτωση που ο προηγούμενος κάτι παρέλειψε. Συνήθως δεν υπάρχει κάποιο οργανικό πρόβλημα, ωστόσο ακόμη και όταν οι γιατροί το διαβεβαιώνουν, η ανησυχία παραμένει. Η συμπεριφορά του δείχνει έντονο άγχος και πίεση όπως, τρεμάμενη φωνή, εφίδρωση, βλέμμα απελπισίας.

Πότε εμφανίζεται και τι προκαλεί αυτή τη συμπεριφορά

Αυτή η έντονη ανησυχία του ατόμου για την υγεία του μπορεί να συνδέεται με γεγονότα που συνέβησαν πρόσφατα, όπως θέματα υγείας ή απώλεια ενός αγαπημένου ατόμου ή στο παρελθόν, όπως έντονη ενασχόληση των γονέων με την υγεία του ατόμου ή τραυματικές εμπειρίες (κακοποίηση, παραμέληση). Επίσης, σημαντικό ρόλο παίζουν και άλλοι παράγοντες, όπως αν το άτομο είναι αγχώδες, δυσκολεύεται να χειριστεί συγκρούσεις και συναισθήματα και διακατέχεται από δυσλειτουργικές σκέψεις (καταστροφολογία – έχω ταχυπαλμία, σίγουρα κάτι κακό μου συμβαίνει).

Πώς μπορεί να διαχειριστεί κανείς τη κυβερνοχονδρίαση

Σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσει το άτομο ότι αυτή η συμπεριφορά του έχει και ψυχολογικό υπόβαθρο. Συνήθως, το υποχόνδριο άτομο αρνείται να επισκεφθεί κάποιον ειδικό ψυχικής υγείας ή προβάλλει αντίσταση στη θεραπευτική διαδικασία. Ουσιώδης είναι η θεραπευτική συμμαχία με τον θεραπευτή/γιατρό του. Ας έχουμε στο μυαλό ότι το άτομο θέλει κάποιος να τον ακούσει και να τον πάρει στα σοβαρά και όχι απαραίτητα να βρει λύση στο πρόβλημα του.

Βοηθητικό είναι να αναζητήσει αρχικά την πηγή του φόβου του (από πού ξεκινά, δηλαδή, η έντονη ενασχόληση με τα θέματα υγείας), να περιορίσει τους παράγοντες που τον ενισχύουν, όπως αναζήτηση πληροφοριών στο διαδίκτυο, να αναλογιστεί την έκταση των αρνητικών επιπτώσεων στη ζωή του από αυτή τη συμπεριφορά και να δοκιμάσει διαφορετικούς τρόπους χειρισμού της έντασης και της πίεσης.

Βασικό “κομμάτι” σε αυτή τη διαδικασία είναι να αντικαταστήσει το άτομο τις αρνητικές σκέψεις (αυθαίρετα συμπεράσματα, καταστροφολογία, άσπρο-μαύρο) με θετικές.

Πηγή + foto : iefimerida.gr

«Πόσο βαρύ είναι αυτό το ποτήρι με νερό;»

Οι απαντήσεις που ακούστηκαν κυμαίνονταν από 250 σε 600 γραμμάρια.

Εκείνη όμως απάντησε:

«Το απόλυτο βάρος δεν έχει σημασία. Εξαρτάται από το πόσο διάστημα το κρατάω. Εάν το κρατήσω για ένα λεπτό, δεν είναι ένα πρόβλημα. Εάν το κρατήσω για μια ώρα, θα έχω έναν πόνο στον βραχίονά μου. Αν το κρατήσω για μία μέρα, το χέρι μου θα μουδιάσει και θα αρχίσει να παραλύει. Σε κάθε περίπτωση, το βάρος του γυαλιού δεν αλλάζει, αλλά όσο πιο πολύ το κρατάω, τόσο πιο βαρύ γίνεται.»

Η ψυχολόγος συνέχισε λέγοντας, «Το άγχος, η πίεση και οι ανησυχίες της ζωής είναι σαν το ποτήρι του νερού. Αν τα σκέφτεστε για ένα μικρό χρονικό διάστημα, δεν συμβαίνει τίποτα κακό. Αν τα σκεφτείτε λίγο περισσότερο, αρχίζουν να σας βλάπτουν. Και αν τα σκέφτεστε όλη την ημέρα για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να αισθανθείτε ότι σας παραλύουν και ότι σας καθιστούν ανίκανους να κάνετε οτιδήποτε άλλο».

Είναι σημαντικό να θυμάστε να διώχνετε το άγχος, τις ανησυχίες και τους φόβους σας. Όσο πιο νωρίς μέσα στην ημέρα μπορείτε, αφήστε όλα τα βάρη σας κάτω. Μην τα κουβαλάτε όλο το απόγευμα και όλο το βράδυ μαζί σας.

Θυμηθείτε να αφήσετε το ποτήρι ..!

foto via webmd.boots.com

Χαλάρωση προτείνω. Δεν έχω χρόνο, δεν έχω την κατάλληλη μουσική για αυτό δεν ξέρω να βοηθώ τον εαυτό μου να χαλαρώσει, μου λες.  Σου έχω μια σύντομη και απλή τεχνική για χαλάρωση.

Μπορείς να πατήσεις εδώ http://www.donothingfor2minutes.com/

και για 2 λεπτά βλέποντας την εικόνα ή με κλειστά τα μάτια ακούγοντας τον ήχο των κυμάτων να αποφορτιστείς από αυτά που σε πιέζουν. Η συμφωνία είναι να μην κάνεις απολύτως τίποτα για 2 λεπτά. Αν δεν την τηρήσεις η αντίστροφη μέτρηση θα ξεκινά ξανά και ξανά.

Να μια καλή ευκαιρία να μάθεις να αφιερώνεις λίγο χρόνο στον εαυτό σου και μόνο χωρίς να κάνεις παράλληλα και άλλα πράγματα.

μέχρι να μπορείς να δεις πιο ξεκάθαρα απο που προέρχεται πραγματικά αυτή η πίεση ..

Στην προκειμένη οι αρνητικές επιπτώσεις (που μπορεί να αποτελούν και προειδοποιητικά σημάδια για τους γονείς ή και για τα παιδιά) είναι:

• δυσκολία να συγκεντρωθούν
• δυσκολία να διαβάσουν, να μάθουν συγκεκριμένη ύλη και να τη θυμηθούν
• αναφέρουν συνεχώς βαθμούς και επίδοση
• ευερεθιστότητα, επιθετικότητα, θυμός, κλάματα
• μειωμένη [ή αυξημένη] όρεξη για φαγητό ή φουσκώματα
• δυσκολία στον ύπνο (εφιάλτες)
• ταχυκαρδία, ζάλη, τάση λιποθυμίας, βάρος στο στήθος, πονοκέφαλος
• ανησυχία, νευρικότητα και άγχος για διάφορα πράγματα
• τάσεις φυγής [να ασχοληθούν με οτιδήποτε άλλο πέραν του διαβάσματος]

Το άγχος κινητοποιείται συνήθως από αρνητικές σκέψεις οι οποίες σχετίζονται με το φόβο και την αγωνία του παιδιού για το πόσο καλά θα τα πάει στις εξετάσεις και σε περίπτωση αποτυχίας τι θα πούνε οι φίλοι και ιδιαίτερα οι γονείς που μπορεί να τους απογοητεύσει ή να μην επιβεβαιώσει τις προσδοκίες τους. Οι αρνητικές αυτές σκέψεις έχουν την ιδιότητα κάποιες φορές να ωθούν το παιδί να λειτουργεί με τέτοιο τρόπο που να προκαλέσει αυτό το οποίο φοβάται [αυτοεκπληρούμενη προφητεία]. Στην ουσία αυτό αποτελεί και το κλειδί για την καλύτερη αντιμετώπιση ή προετοιμασία του μαθητή.

Σημαντικό στοιχείο είναι να αλλάξει το παιδί τρόπο σκέψης όσον αφορά τις εξετάσεις. Για να γίνει κάτι τέτοιο χρειάζεται να αλλάξει και ο τρόπος σκέψης των ίδιων των γονιών. Οι εξετάσεις δεν είναι το εισιτήριο για επαγγελματική αποκατάσταση αλλά ούτε και μοναδικός τρόπος επιβεβαίωσης των ικανοτήτων του παιδιού τους. Αυτό φαίνεται και από τον τρόπο που το σύστημα απορροφά τα άτομα ανεξάρτητα από τη μορφωτική τους προέλευση.

Προτάσεις για τα παιδιά

• να οργανώσετε όσο μπορείτε καλύτερα την ύλη για διάβασμα

• να κρατάτε σημειώσεις και να επισημαίνετε με διαφορετικά στυλό/μαρκαδόρους – βασικά ή δύσκολα σημεία ώστε στην επανάληψη να τα βρίσκετε εύκολα

• να κάνετε επαναλήψεις μόνοι ή μαζί με φίλους για να λύσετε απορίες και να φρεσκάρετε τις γνώσεις σας

• να αποφεύγετε να διαβάζετε με εξαντλητικούς ρυθμούς κατά τη διάρκεια των εξετάσεων και να μένετε ξύπνιοι μέχρι αργά – το βασικό διάβασμα έχει προηγηθεί και τώρα απλά κάνετε επαναλήψεις

• να διαβάσετε αυτά που σας δυσκολεύουν λίγο πριν τις εξετάσεις και να μην κουράζεστε με αυτά που ήδη ξέρετε καλά

• να αποφύγετε να συζητάτε λίγο πριν τις εξετάσεις τι γνωρίζετε και τι δε γνωρίζετε – ενδεχομένως εκείνη τη στιγμή να αγχωθείτε ότι δε θυμάστε τίποτα

• να θυμάστε τα διαλείμματα κατά τη διάρκεια της μελέτης

• να προτιμήσετε να τρώτε καλά [ανα 3 ώρες γεύματα, φρούτα και λαχανικά], να κοιμάστε καλά [τουλάχιστον 7 ώρες], να ξεκουράζεστε και να κάνετε κάποιας μορφής κίνηση/άσκηση [βόλτα με ποδήλατο, περίπατος, κολύμβηση, pilates ή ομαδικό άθλημα όπως ποδόσφαιρο, μπάσκετ]. Η κίνηση είναι πολύ σημαντική καθώς 20 λεπτά την ημέρα τουλάχιστον βοηθάνε να παραχθεί σεροτονίνη που είναι η ορμόνη της χαράς και να μειωθεί η κορτιζόλη που είναι η ορμόνη του άγχους

• σε περίπτωση άγχους και πανικού κατά τη διάρκεια των εξετάσεων σταματήστε τις αρνητικές σκέψεις (και κυριολεκτικά λέγοντας στον εαυτό σας σταμάτα ή stop) και αντικαταστήστε με θετικές, πάρτε βαθιές αναπνοές, σκεφτείτε κάποια όμορφη εικόνα (όπως διακοπές, αγαπημένο πρόσωπο) ή επαναλάβετε εσωτερικά κάποια λέξη ή φράση που σας ανακουφίζει

Προτάσεις για τους γονείς

• προσπαθήστε να είστε όσο το δυνατό πιο ήρεμοι – αν εσείς είστε ήρεμοι αυτό θα νιώθουν και τα παιδιά κοντά σας

• χρησιμοποιήστε και εσείς την τεχνική των αναπνοών για να σας βοηθά να αποφορτίζεστε

• εκτονωθείτε και εσείς με κάποιο τρόπο, όπως γυμναστική, περίπατο, pilates, ομαδικό άθλημα όπως ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή συνάντηση με φίλους

• μην πιέζετε το παιδί να διαβάσει ή του το υπενθυμίζετε σε κάθε περίπτωση που το βλέπετε να κάθεται (και να μη διαβάζει) – ξέρει το ίδιο τους ρυθμούς του – αν νιώσει πίεση από εσάς μπορεί να κάνει και ακριβώς το αντίθετο, να διαβάζει ελάχιστα

• μην φροντίζετε το παιδί περισσότερο από όσο χρειάζεται, δεν είναι άρρωστο απλά εξετάσεις δίνει – σταθείτε διακριτικά κοντά του και όταν θελήσει κάτι θα το ζητήσει

• αυτό που έχει ανάγκη το παιδί σε αυτή τη φάση είναι να είστε εκεί και να το ακούσετε, να μοιραστεί μαζί σας τις ανησυχίες και τους φόβους του

• Έχετε στο μυαλό ότι το παιδί δίνει εξετάσεις. Δεν «δίνουμε» εξετάσεις όπως ακούγεται πολύ συχνά (αν και έτσι μπορεί να νιώθετε).

Σε περίπτωση που δυσκολεύεστε να διαχειριστείτε αυτή την κατάσταση μια επίσκεψη σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας μπορεί να είναι ιδιαίτερα βοηθητική τόσο για εσάς όσο και για το παιδί.

Αν οι εξετάσεις συνιστούν την πρώτη δοκιμασία για το πώς θα ανταποκριθεί ένα παιδί σε μελλοντικές απαιτήσεις αυτό που μπορούν να κάνουν οι γονείς είναι να βοηθήσουν τα παιδιά να προσαρμόζονται σε δύσκολες καταστάσεις περιορίζοντας έτσι τις αρνητικές επιπτώσεις που συνδέονται με αυτές.

Καλή προσπάθεια στα παιδιά γιατί αυτό είναι που μετρά πρώτα και ύστερα τα αποτελέσματα !

Για πολλά άτομα το κλάμα αποτελεί ένα μέσο εκτόνωσης. Νεότερες έρευνες δείχνουν πως το κλάμα έχει και άλλες ευεργετικές επιδράσεις καθώς 9 στα 10 άτομα (που κλαίνε) νιώθουν καλύτερα, έχουν λιγότερο άγχος και καλύτερη σωματική υγεία. Το κλάμα είναι δωρεάν, διαθέσιμο στον καθένα και χωρίς παρενέργειες πέρα από τα κόκκινα μάτια.
Βέβαια παρόλο που οι περισσότεροι κλαίνε σε κάποια στιγμή της ζωής του (κατά μέσο όρο 47 φορές οι γυναίκες και 7 φορές οι άνδρες το χρόνο) δεν είναι ξεκάθαρος ο λόγος που προκαλεί αυτή την συναισθηματική αντίδραση και τι ακριβώς συμβαίνει όταν κλαίμε. Το γέλιο, για παράδειγμα, συνεισφέρει στην αύξηση της ροής του αίματος, στη μείωση των επιπέδων των ορμονών του στρες και στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος. Για το κλάμα αυτό που μπορούμε να πούμε με βάση τις έρευνες είναι ότι περιέχει διαφορετικά συστατικά σε σύγκριση με τα δάκρυα που κυλάνε όταν για παράδειγμα, κόβουμε κρεμμύδια. Σύμφωνα με τη θεωρία ανάρρωσης τα δάκρυα συγκίνησης (και το περιεχόμενό τους) βοηθούν στην αποκατάσταση της ισορροπίας του οργανισμού έπειτα από ένα στρεσογόνο γεγονός. Το μη επεξεργασμένο άγχος και η μη έκφραση των συναισθημάτων θέτει το άτομο σε κίνδυνο για καρδιακή προσβολή και καταστροφή συγκεκριμένων περιοχών του εγκεφάλου, όπως επισημαίνει ο William Fr-y, καθηγητής Φαρμακευτικής στο Πανεπιστήμιο της Μιννεσότα, για αυτό και η δυνατότητα να κλαις ενισχύει την επιβίωση. Οι άνθρωποι, όπως συμπληρώνει, είναι τα μόνα όντα του ζωικού βασιλείου που έχουν την ικανότητα να κλαίνε ως απόκριση στο συναισθηματικό στρες.
Από διατροφικής πλευράς έχει φανεί ότι τα δάκρυα συγκίνησης περιέχουν αυξημένα επίπεδα κάποιων πρωτεϊνών, όπως μαγγάνιο, ποτάσιο (potassioum), και ορμονών όπως, προλακτίνη. Το μαγγάνιο είναι απαραίτητο θρεπτικό συστατικό – μειωμένα επίπεδα αυτού οδηγούν σε αργή πήξη του αίματος, δερματικά προβλήματα και μειωμένα επίπεδα χοληστερόλης ενώ υψηλά επίπεδα σχετίζονται με προβλήματα υγείας. Το ποτάσιο εμπλέκεται στη λειτουργία των νεύρων, στον έλεγχο των μυών και στην αρτηριακή πίεση. Όσο για την προλακτίνη η δράση της έγκειται στη διαχείριση του στρες, του ανοσοποιητικού συστήματος και άλλων σωματικών λειτουργιών. Τα αυξημένα επίπεδα αυτής της ορμόνης στις γυναίκες – τα οποία αυξάνονται περισσότερο κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης – βοηθούν να κατανοήσουμε γιατί οι γυναίκες κλαίνε περισσότερο από τους άνδρες.

Όταν κλαίμε.. με αριθμούς
–    το 20% αυτών των συναισθηματικών αντιδράσεων διαρκούν λιγότερο από 30 λεπτά
–    το 8% αυτών μπορεί να διαρκέσουν περισσότερο από 1 ώρα
–    το 77% αυτών εκτυλίσσονται στο σπίτι, το 15% στον εργασιακό χώρο ή στο αυτοκίνητο
–    το 39% αυτών συμβαίνει κυρίως το απόγευμα συνήθως 6-8
–    το 70% των ατόμων που κλαίνε δεν προσπαθούν να το κρύψουν
–    το 40% των ατόμων προτιμά να κλαίει όταν είναι μόνοι τους
–    το 88.8% νιώθουν καλύτερα αφότου κλάψουν

Οι άντρες κλαίνε;
Το στερεότυπο του σκληρού άντρα που δεν κλαίει αρχίζει να καταρρίπτεται καθώς η εκδήλωση των συναισθημάτων είναι δικαίωμα και των δύο φύλων χωρίς να υποδηλώνει αδυναμία ή υπέρμετρη ευαισθησία. Τα τελευταία χρόνια η εικόνα των αντρών που κλαίνε γίνεται όλο και πιο αποδεκτή όπως για παράδειγμα, σε έντονα συναισθηματικά γεγονότα που η εκδήλωση και η συναισθηματική εκφόρτιση μέσω κλάματος αξιολογείται θετικά τόσο για τις γυναίκες όσο και για τους άντρες. Στην ίδια έρευνα υποστηρίζεται ότι οι άντρες που ήταν συγκινημένοι (με υγρά μάτια ή με ένα ή δυο δάκρυα στα μάτια τους) αξιολογούνταν πιο θετικά σε σχέση με αυτούς που κλαίγανε.

Πηγή
http://www.ind-p-nd-nt.co.uk/lif–styl-/h-alth-and-famili-s/f-atur-s/how-crying-can-mak–you-h-althi-r-1009169.html

Έχετε περάσει ένα ωραίο Σαββατοκύριακο. Στο μυαλό σας όμως είναι η Δευτέρα. Η ιδέα ότι αύριο πρέπει να πάτε στη δουλειά σας, σας αγχώνει; Προσπαθείτε να βρείτε τρόπους να την αποφύγετε, όπως να προφασιστείτε ακόμη και μια ασθένεια; Νιώθετε αρκετά κουρασμένοι όταν επιστρέφετε σπίτι και δεν θέλετε να κάνετε τίποτα άλλο; Αν κάποιο από τα παραπάνω σάς φαίνεται οικείο, τότε είναι μια καλή ευκαιρία να ρίξετε μια ματιά στο συγκεκριμένο άρθρο και μια καλύτερη ματιά στον εαυτό σας.

Τα τρία βασικά στοιχεία που υποδηλώνουν την ύπαρξη της επαγγελματικής εξουθένωσης είναι η συναισθηματική εξάντληση (μειωμένη ενεργητικότητα, «συναισθηματικό στέγνωμα» και απογοήτευση από ημερήσια περιστατικά, ιδίως για επαγγέλματα υγείας [Burk- & Gr–nglass, 2001]), η αποπροσωποίηση {ως μηχανισμός άμυνας} (κακή επικοινωνία, αγένεια προς τρίτους – κυνική και αρνητική στάση γιατρών και νοσηλευτών προς ασθενείς για αυτό και ίσως αναφέρονται σε αυτούς με αριθμό δωματίου ή τύπο ασθένειας παρά με τα ονόματά τους) και η μείωση των προσωπικών επιτευγμάτων (χαμηλή αυτοεκτίμηση για τον εαυτό του και τη δουλειά, εικόνα ‘αποτυχημένου’). Βλέπετε τον εαυτό σας να παρουσιάζει κάποιο από αυτά και αν ναι πόσο καιρό νιώθετε έτσι;

Τα στοιχεία που προαναφέρθηκαν περιγράφουν σε γενικές γραμμές αυτό που ακούγεται συχνά τα τελευταία χρόνια ως burn out ή αλλιώς επαγγελματική/εργασιακή εξουθένωση. Χρησιμοποιήθηκε αυτός ο όρος πρώτη φορά το 1974 από τον Fr-ud-nb-rg-r για να περιγράψει τα συμπτώματα σωματικής και ψυχικής εξουθένωσης των επαγγελματιών σε υπηρεσίες ψυχικής υγείας κα πιο γενικά σε χώρους που δημιουργούνται στενές σχέσεις μεταξύ των επαγγελματιών και των ατόμων που έχουν την ανάγκη τους. Αν και αρκετοί επιστήμονες ασχολήθηκαν με αυτό (με πιο γνωστό τον ορισμό της ψυχολόγου C.Maslach [1982]) παρόλα αυτά δεν κατέληξαν σε ένα κοινό ορισμό του φαινομένου.

Συμπτώματα:
Αναφορικά με τα συμπτώματα (χωρίς να σημαίνει ότι τα εκδηλώνουν όλοι) θα βρείτε αρκετά διευκολυντική την επόμενη ομαδοποίηση που παρατίθενται τα πιο συχνά αναφερόμενα [πηγή: Ung-r, D. -. (1980). Sup-rint-nd-nt Burnout: Myth or R-ality]

Οργανικό/σωματικό επίπεδο (εφάμιλλα με αυτά του άγχους)
–    Κούραση/εξάντληση
–    Υπερένταση
–    Διαταραχές ύπνου
–    Πόνοι (πλάτη, μέση), πονοκέφαλοι/ημικρανίες
–    Τρίξιμο δοντιών ¬ Γαστρεντερικά προβλήματα/έλκος
–    Συχνές ασθένειες, κρυολογήματα
Συναισθηματικό – γνωστικό επίπεδο
–    Συναισθηματική εξάντληση
–    Κατάθλιψη
–    Έλλειψη ενδιαφέροντος
–    Αρνητική/κυνική διάθεση
–    Μειωμένη αυτοπεποίθηση
–    Αποπροσωποίηση ασθενών
–    Τύψεις, ενοχές
–    Ευερεθιστότητα
–    Αποξένωση
Επίπεδο συμπεριφοράς
–    Συγκρούσεις με συναδέλφους και οικογένεια
–    Μειωμένη απόδοση στην εργασία
–    Συχνές απουσίες ¬ Εργασιομανία
–    Αδυναμία συγκέντρωσης
–    Συχνά ατυχήματα
–    Χρήση αλκοόλ και φαρμάκων

Ποιοι είναι πιο επιρρεπείς
Κάποια επαγγέλματα βέβαια είναι πιο επιρρεπή για την εμφάνιση επαγγελματικής εξουθένωσης όπως τα επαγγέλματα υγείας και γενικότερα επαγγέλματα παροχής κοινωνικών υπηρεσιών (D-mir και συν. 2003). Σύμφωνα με έρευνα του Εργαστηρίου Υγιεινής της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ ένας στους τέσσερις γιατρούς στην Ελλάδα (25%) και ένας στους τρεις ειδικευόμενους (35%), εμφανίζει επαγγελματική εξουθένωση. Πιο ευάλωτοι είναι οι άνθρωποι που:
–    έχουν υψηλές προσδοκίες από τον εαυτό τους και επιδιώκουν την τελειότητα
–    δίνονται ολοκληρωτικά στη δουλειά τους και αναλαμβάνουν πολλές ευθύνες
–    συνηθίζουν ή δυσκολεύονται να λένε «όχι» με αποτέλεσμα αυξημένο φόρτο εργασίας, πολλές ώρες και σε εντατικούς ρυθμούς
–    θεωρούν (και συνδέουν) την επαγγελματική επιτυχία με την προσωπική καταξίωση
–    λόγω ρουτίνας νιώθουν πλήξη και ανία στο εργασιακό τους περιβάλλον
–    νιώθουν έντονα την ανάγκη (ίσως και καθήκον) να προσφέρουν στους άλλους

Τι μπορούμε να κάνουμε
–    Το πρώτο και βασικό να γίνει έγκαιρη αναγνώριση των συμπτωμάτων
–    Να ψάξουμε τις αιτίες, τους λόγους που μας κάνουν να νιώθουμε έτσι (στόχοι, προσδοκίες που θέσαμε, εργασιακό περιβάλλον/σχέσεις, φόρτος εργασίας, προσωπικοί παράγοντες).
–    Να προσαρμόσουμε τους στόχους και τις προσδοκίες σε ρεαλιστική βάση
–    Να δεχόμαστε και την αποτυχία ή έστω το γεγονός ότι δεν μπορούμε να είμαστε σε όλα τέλειοι ή όσο τέλειοι νομίζαμε
–    Να μάθουμε να ζητάμε βοήθεια και να μοιραζόμαστε την εργασία και τις υποχρεώσεις και να οργανώνουμε καλύτερα το χρόνο εργασίας (ώστε να μένει και χρόνος για εμάς)
–     Να αρχίσουμε να λέμε «όχι» και να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας στους σωστούς αποδέκτες (και όχι στα μέλη της οικογενείας μας που είναι ο συνηθισμένος στόχος)
–    Να δίνουμε προτεραιότητα στον εαυτό μας και στις ανάγκες του (εκμάθηση τεχνικών χαλάρωσης, καλύτερη διαχείριση του άγχους, σωματική άσκηση)
Σαφώς είναι αναγκαίες και οι παρεμβάσεις σε διοικητικό επίπεδο (οργάνωσης) με στόχο την ενίσχυση των εργαζομένων και τη διευκόλυνση του έργου τους (εποπτεία, εκπαίδευση, ψυχολογική/συμβουλευτική υποστήριξη).

Βιβλιογραφία:
Burk-, R. J., & Gr–nglass, -. R. (2001). Hospital r-structuring, work-family conflict and  psychological burnout among nursing staff. Psychological H-alth, 32, 126-138.
D-mir, A., Ulosoy, M., & Ulosoy, M. F. (2003). Inv-stigation of factors influ-ncing burnout l-v-ls in prof-ssional and privat- liv-s of nurs-s. Int-rnational Journal of Nursing Studi-s, 40, 807-827.
Fr-ud-nb-rg-r H. J. (1974). Staff Burnout. Journal of Social issu-s, 30, 159-165.
Maslach, C. (1982). Burnout: th- cost of caring. Pr-ntic- Hall Inc., N-w J-rs-y.
Ung-r, D. -. (1980). Sup-rint-nd-nt Burnout: Myth or R-ality. Th- Ohio Stat- Univ-rsity, Columbus.

Περίπου τριάντα λεπτά άσκησης-κίνησης την ημέρα, σε συνδυασμό με σωστή διατροφή, ενισχύουν την παραγωγή σεροτονίνης, η οποία συνεισφέρει στην ανεβασμένη διάθεση και την ευεξία.

Τα παραπάνω επισημαίνει, η εξειδικευμένη σε θέματα διατροφικών διαταραχών και παχυσαρκίας ψυχολόγος Φρόσω Μήτσιου.

«Κάποιες φορές, ωστόσο, το κίνητρο που ωθεί ένα άτομο να ασκηθεί είναι τα, κυρίως αρνητικά, σχόλια που κάνουν για την εμφάνισή του άτομα τα οποία θεωρεί σημαντικά. Τα σχόλια αυτά, σε συνδυασμό με την πίεση των ΜΜΕ για μια ‘ιδανική’ εικόνα, όπως για παράδειγμα, αψεγάδιαστες φωτογραφίες σε περιοδικά, επηρεάζουν την αυτοεκτίμηση του ατόμου, δημιουργώντας πρόσθετο άγχος. Βέβαια, το άγχος προκαλείται και ενισχύεται κυρίως από τις σκέψεις που κάνουμε γύρω από διάφορα θέματα και καταστάσεις και όχι από τις καταστάσεις αυτές καθ΄ αυτές. Γι’ αυτό και η καλύτερη αντιμετώπιση του άγχους στοχεύει στην τροποποίηση των σκέψεων», επισημαίνει η κ. Μήτσιου.

Βασικός παράγοντας στην αντιμετώπιση και καλύτερη διαχείριση του άγχους είναι η αναγνώριση των συμπτωμάτων του. Συμπτώματα του άγχους, όπως εξηγεί η κ.Μήτσιου, είναι:

–  ο φόβος,

–  η ανησυχία,

–  η νευρικότητα,

–  η ταχυκαρδία,

–  ο ιδρώτας,

– οι γρήγορες αναπνοές,

–  η ενόχληση στο στομάχι,

–  η γρήγορη ομιλία,

–  το τρέμουλο,

–  η ονυχοφαγία,

–  το κούνημα των ποδιών,

–  το χασμουρητό

–  η επιθετική συμπεριφορά.

Πώς, όμως, μπορούμε να διαχειριστούμε καλύτερα το άγχος; Τι πρέπει να αποφύγουμε;
«Αποφύγετε:

–  να κριτικάρετε και να κατηγορείτε τον εαυτό σας για ό,τι συμβαίνει,

–  να έχετε τύψεις γιατί δεν ανταποκριθήκατε σ’ αυτό που περίμεναν οι άλλοι,

–  να έχετε αυξημένες προσδοκίες για τον εαυτό σας και τους άλλους

–  και να ‘εκφράζεστε’ αρνητικά» λέει η κ.Μήτσιου.

Σύμφωνα με την ίδια, για την αποφυγή του άγχους θα πρέπει κανείς να αλλάξει τρόπο σκέψης, να κάνει αυτοδιάλογο, να νιώθει ευτυχής με όσα έχει καταφέρει, να παίρνει βαθιές αναπνοές και να βάλει δραστηριότητα και κίνηση στη ζωή του.

«Αποφύγετε να χρησιμοποιείτε αρνητικά μόρια, όπως ‘μην’ ή ‘δεν’, και λέξεις με αρνητική χροιά, όπως το ‘πρέπει’. Οι σκέψεις σας συνδέονται άμεσα και επηρεάζουν τα συναισθήματά σας και τη συμπεριφορά σας. Μιλήστε στον εαυτό σας είτε εξωτερικά, δηλαδή φωναχτά, είτε εσωτερικά, δηλαδή από μέσα σας, προσπαθώντας να τον χαλαρώσετε και να τον αποπροσανατολίσετε από αρνητικές σκέψεις. Βρείτε αφορμές να γελάσετε ή παρακολουθήστε κάποιο πρόγραμμα στην τηλεόραση που σας κάνει να γελάτε. Αυτομάτως πηγαίνει το μήνυμα στον εγκέφαλο ότι είστε καλά. Θυμηθείτε να παίρνετε βαθιές αναπνοές, εκπνέοντας προς τα έξω κι έχοντας στο μυαλό σας μια όμορφη σκέψη ή εικόνα. Και, φυσικά, γυμναστείτε ή βάλτε κάποια δραστηριότητα και κίνηση στη ζωή σας» συνιστά η κ. Μήτσιου.

Πηγή: health.in.gr, ΑΠΕ-ΜΠΕ

Όποιος την έχει βιώσει ενδεχομένως να συμφωνήσει ότι είναι από τα χειρότερα συναισθήματα. Η πρώτη σκέψη αυτών των ανθρώπων είναι «γιατί σε μένα;». Το άτομο παρουσιάζει απρόσμενα και αιφνίδια επεισόδια έντονου φόβου και άγχους που διαρκούν από λίγα λεπτά έως λίγες ώρες. Η απώλεια ελέγχου είναι από τα πιο έντονα συναισθήματα σε συνδυασμό με έντονο φόβο και άγχος. Οι έρευνες δείχνουν ότι 4% περίπου του πληθυσμού εμφανίζει κρίσεις πανικού με τις γυναίκες να έχουν την πρωτιά.
Σωματικά συμπτώματα [δεν είναι απαραίτητο να τα εμφανίζει όλα το άτομο]
–    ταχυπαλμία
–    τάση λιποθυμίας / αδυναμία
–    αίσθηση ασφυξίας / ότι πνίγεται
–    πόνος στο στήθος / δύσπνοια
–    ιδρώτας
–    τρέμουλο
–    ναυτία
–    ζάλη
–    κράμπες
–    μούδιασμα ή μυρμήγκιασμα στα χέρια
–    ρίγος / εξάψεις

Τι μπορείτε να κάνετε
o    Το πρώτο και βασικό είναι να ηρεμήσετε ή καλύτερα μια που κάτι τέτοιο φαντάζει ίσως δύσκολο εκείνη τη στιγμή να πείσετε τον εαυτό σας ότι θέλει να ηρεμήσει. Και αυτό διότι ο εγκέφαλος λειτουργεί με τέτοιο τρόπο έστω και ασυνείδητα προκαλεί αυτό που σκεφτόμαστε.
o    Αναπνεύστε: παίρνετε όσο το δυνατόν βαθιές αναπνοές
o    Σκεφτείτε κάτι διαφορετικό: κάντε θετικές σκέψεις ή σκεφτείτε κάτι τελείως διαφορετικό ώστε να σας αποσπάσει την προσοχή
o    Γίνετε καλοί παρατηρητές: όταν βιώνετε αυτή την πίεση για να αποπροσανατολίσετε το μυαλό σας από αυτό που βιώνετε και σκέφτεστε ξεκινήστε να παρατηρείτε το χώρο γύρω σας και να περιγράφετε ό,τι βλέπετε με αρκετές λεπτομέρειες.
o    Ταξιδέψτε με το μυαλό σας: βοηθητικό επίσης είναι να ταξιδέψετε νοερά σε μέρη που ήσασταν και περάσατε όμορφα ή να φέρετε στο μυαλό καταστάσεις και ανθρώπους που έχετε όμορφες αναμνήσεις
o    Κρατήστε ημερολόγιο: για κάποιους ενδεχομένως να είναι διευκολυντικό να κρατάνε ημερολόγιο ή να γράφουν αυτό που νιώθουν. Όταν το βγάζεις προς τα έξω μπορείς να το διαχειριστείς και καλύτερα.

Η κρίση πανικού λειτουργεί και ως ένα καμπανάκι για το άτομο μια ευκαιρία να επανεξετάσει αισθήματα και καταστάσεις. Λαμβάνοντας κάποιος φαρμακευτική αγωγή στην ουσία καλύπτει επιφανειακά το πρόβλημα. Ανακουφίζεται προσωρινά. Αλλά όταν οι αρνητικές σκέψεις έρθουν πάλι στην επιφάνεια τι κάνουμε;;
Στην ουσία οι περισσότεροι φοβούνται μήπως τους ξανασυμβεί για αυτό και ο φόβος από μόνος του μπορεί να προκαλέσει τα συμπτώματα που προαναφέρθηκαν. Είναι σημαντικό σε μια τέτοια περίπτωση το άτομο να απευθυνθεί σε έναν ειδικό ψυχικής υγείας για να μιλήσει για αυτό που βιώνει. Ανάλογα με την περίσταση μια κρίση πανικού μπορεί να αντιμετωπιστεί είτε σε λίγες είτε σε περισσότερες ψυχοθεραπευτικές συναντήσεις.
Αποφύγετε να το συζητάτε με φίλους και γνωστούς γιατί όσο πιο πολύ αποτελεί κεντρικό θέμα συζήτησης στην παρέα άλλο τόσο θα αποτελεί και κεντρικό θέμα σκέψης στο μυαλό σας. Είναι επιλογή σας πόσο θα αφήνετε το φόβο να κατέχει κεντρική θέση στη ζωή σας.

Η διάθεση επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας.

Η διάθεση μας επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όταν δεν είμαστε καλά αναζητούμε τρόπους που θα μας βοηθήσουν να νιώσουμε καλύτερα.

Τα τελευταία χρόνια όλο και πιο συχνά βρίσκεται σε περίοπτη θέση η μνήμη και οι λειτουργίες της οι οποίες έχουν καταλυτικό ρόλο στη ζωή μας. Τον σημαντικό αυτό ρόλο τον αντιλαμβανόμαστε από τις πιο απλές περιπτώσεις στην καθημερινότητα που ξεχνάμε πληροφορίες ή γεγονότα μέχρι εκείνες που παρουσιάζονται κενά μνήμης λόγω οργανικών (όπως, επιληψία) ή περιβαλλοντικών παραγόντων (όπως, ατύχημα με αυτοκίνητο ή σε σκι, χτύπημα στο κεφάλι και κρανιοεγκεφαλική κάκωση).

Ποια η σχέση ανάμεσα στην ψυχική διάθεση και στη μνήμη και πιο συγκεκριμένα στην επεξεργασία και πρόσληψη πληροφοριών από το περιβάλλον που συνδέεται με την ορθή κρίση και τη λήψη αποφάσεων; Η διάθεση επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας, όταν είμαστε χαρούμενοι για παράδειγμα τα βλέπουμε όλα πιο θετικά ακόμα και τα αρνητικά (σε αυτή την περίπτωση τα αρνητικά θεωρούνται απλά λιγότερο θετικά).

Σε έρευνα που έγινε στο πανεπιστήμιο του Τορόντο άτομα υποβλήθηκαν σε διαδικασία πρόκλησης καλής και κακής διάθεσης για διερεύνηση της επίπτωσής της στην επεξεργασία και διατήρηση πληροφοριών. Φάνηκε ότι τα άτομα στην ομάδα που έβλεπαν περιεχόμενο που τους δημιουργούσε καλή διάθεση θυμόταν περισσότερες πληροφορίες σε σύγκριση με τα άτομα της ομάδας για την πρόκληση κακής διάθεσης. Ο οπτικός φλοιός των ατόμων που έχουν καλή διάθεση, όπως οι ερευνητές επεσήμαναν, ενισχύει τη διατήρηση πληροφοριών από το περιβάλλον σε αντίθεση με αυτόν των ατόμων με κακή διάθεση που περιορίζεται σε κάποιες πληροφορίες (tunel vision) αγνοώντας τις υπόλοιπες.

Τα δεδομένα αυτά είναι ενδεικτικά επισημαίνοντας το ρόλο της καλής διάθεσης στην πρόσληψη και επεξεργασία πληροφοριών από το περιβάλλον. Ωστόσο, η καλή διάθεση μπορεί να μην έχει τόσο θετικές επιπτώσεις, όπως πιστεύαμε, όταν απαιτείται συγκέντρωση όπως για παράδειγμα στον εργασιακό χώρο ή στο χειρισμό μηχανημάτων. Αυτό που τονίζεται σε πρόσφατες έρευνες είναι ότι η κακή διάθεση βοηθά στη συγκέντρωση και κατ’ επέκταση στη μεγαλύτερη αποδοτικότητα του ατόμου. Μπορεί να ακούγεται οξύμωρο καθώς οι περισσότεροι έχουν συνδέσει την αρνητική διάθεση με δυσάρεστες επιπτώσεις ωστόσο ενδέχεται να επηρεάζει θετικά το άτομο βελτιώνοντας την κριτική του ικανότητα και τη μνήμη. Στα συμπεράσματα αυτά κατέληξε η έρευνα στο πανεπιστήμιο της Νέας Νότιας Ουαλίας με επικεφαλής τον καθηγητή Ψυχολογίας J. Forgas ο οποίος δίνει μια άλλη διάσταση στη σχέση (αρνητικής) διάθεσης και μνήμης. Ο ίδιος προσθέτει στο Autralian Science τη συνεισφορά της θετικής διάθεσης καθώς «ενισχύει τη δημιουργικότητα, την ευελιξία, τη συνεργασία και τη διέξοδο σε πνευματικές αναζητήσεις» ενώ για την αρνητική διάθεση τονίζει ότι «πυροδοτεί μια πιο κριτική ματιά καθώς και ενδελεχή παρατήρηση, εξέταση και αξιολόγηση του περιβάλλοντος».

Η έρευνα που έγινε σε φοιτητές στο πανεπιστήμιο του Μισούρι επιβεβαιώνει τη μελέτη του Forgas καθώς φάνηκε ότι η μνήμη λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα με την καλή διάθεση δηλαδή όταν είμαστε σε καλή διάθεση δυσκολευόμαστε να αποθηκεύσουμε νέες πληροφορίες. Οι συμμετέχοντες (αφού χωρίστηκαν σε δυο ομάδες) καλούνταν να δούνε ένα βίντεο. Η πρώτη ομάδα απόσπασμα μιας κωμωδίας και η δεύτερη κάτι σχετικό με την τοποθέτηση δαπέδων. Στο τέλος της προβολής του βίντεο η πρώτη ομάδα ανέφερε πιο θετική διάθεση από τη δεύτερη. Τους ζητήθηκε έπειτα να θυμηθούν κάποιους αριθμούς (για την ακρίβεια τους έξι τελευταίους) που άκουγαν μέσω ακουστικών. Τα άτομα της δεύτερης ομάδας τα πήγαν πολύ καλύτερα από αυτούς της πρώτης ομάδας. Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν την αρνητική επίπτωση της θετικής διάθεσης στη μνήμη, ειδικότερα στη βραχύχρονη μνήμη κάτι που εξηγεί τη δυσκολία των ατόμων να θυμηθούν ονόματα ή τηλέφωνα που τους έχουν πει την ώρα που διασκεδάζουν, όπως τόνισε η αρμόδια ερευνήτρια E. Martin.

Τα δεδομένα σαφώς χρειάζονται μια προσεκτική ματιά ωστόσο φαίνεται ότι παρόλο που θεωρούμε ότι γνωρίζουμε αρκετά για τη σχέση εγκεφάλου, μνήμης και διάθεσης έχουμε ακόμα πολλά να μάθουμε.

Τι συμβαίνει με τη χρήση των κινητών τηλεφώνων;

Θυμάσαι πώς ένιωσες όταν ψάχνοντας το μπουφάν, την τσέπη ή την τσάντα σου και δεν έβρισκες το κινητό σου; Ταχυπαλμία, αρνητικές σκέψεις, πανικό, απόγνωση, εφίδρωση και τελικά ανακούφιση «ουφ εδώ είναι και το ψάχνω τόση ώρα»;

Νομοφοβία – Nomophobia [No Mobile Phone Phobia]

Ο όρος λίγο παραπλανητικός, δεν έχει σχέση με κάποιο νόμο αλλά το ακρώνυμο αναφέρεται στο φόβο του ατόμου να αποχωριστεί το κινητό του τηλέφωνο.

Ο φόβος αυτός ενδεικτικά αναφέρεται σε περιπτώσεις

• να μείνει το κινητό από μπαταρία
• να μην έχει σήμα
• να χαθεί ή να κλαπεί
• να μείνει από μονάδες [καρτοκινητή τηλεφωνία]

Σε μια κοινωνία που όλοι είναι συνδεδεμένοι είναι κατανοητό μέχρι ενός σημείου αυτό το συναίσθημα αλλά όταν τσεκάρεις το τηλέφωνο 34 φορές την ημέρα και το παίρνεις μαζί σου και στο μπάνιο εκεί η σχέση αυτή γίνεται πιο περίπλοκη. Σε έρευνα της SecurEnvoy που διεξήχθη στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 66% των ατόμων παραδέχονται αυτό το φόβο απώλειας του κινητού τους όταν το αντίστοιχο ποσοστό το 2008 ήταν 53%.

Δώσε πρώτα μια απάντηση στον εαυτό σου σχετικά με το πόσο σημαντικό ρόλο έχει το κινητό στη ζωή σου.

Προειδοποιητικά σημάδια ή σημάδια που μου δείχνουν κάποια εξάρτηση με το κινητό

• Δυσκολία να απενεργοποιήσω το κινητό
• Τσεκάρω με μανία το κινητό για αναπάντητες κλήσεις, μηνύματα απλά και ηλεκτρονικού ταχυδρομείου
• Το τσεκάρω ακόμη και όταν κάθομαι για φαγητό ή είμαι με φίλους περιορίζοντας τη συνομιλία μαζί τους
• Το κρατάω συνεχώς στο χέρι μου ή κάπου που μπορώ να το βλέπω
• Δυσκολία να πάω στο μπάνιο/τουαλέτα χωρίς να πάρω μαζί μου και το κινητό
• Πιθανόν απορρίπτω εξόδους για να είμαι σπίτι και απορροφημένος σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο
• Ο λογαριασμός μου είναι αρκετά ‘φουσκωμένος’ χωρίς ίσως να το έχω καταλάβει

Άτομα ποιων ηλικιών εξαρτώνται περισσότερο από το κινητό τους

Ενήλικες 18-24 ετών φαίνεται να είναι πιο εξαρτημένοι από τα τηλέφωνα τους και να ακολουθούν άτομα ηλικίας 25-34 ετών.

Τι μπορείς να κάνεις;

Εκτός από τα όσα προαναφέραμε στο προηγούμενο άρθρο για το FOMO

Αρχικά αναφορικά με πρόληψη από κάποιες καταστάσεις που ενέχουν ένταση

• Για πρόληψη κλοπής του κινητού: απέφυγε να το αφήνεις πάνω σε τραπέζι όταν βγαίνεις έξω, κράτησε ένα back up του υλικού σου σε μια εξωτερική θέση αποθήκευσης [υπολογιστή, εξωτερικό σκληρό δίσκο]
• Για να μην μείνεις από μπαταρία: βεβαιώσου ότι έχεις φορτίσει το κινητό σου, να έχεις μαζί σου το φορτιστή ή αγόρασε μια ακόμη υποδοχή που μπορείς να την έχεις στη δουλειά σου
• Για να μη μείνεις από μονάδες: βεβαιώσου εγκαίρως επίσης τη διάρκεια ισχύος και το ποσό των μονάδων σου

Στη συνέχεια

• Πρώτο βήμα είναι να το συνειδητοποιήσεις και να το αποδεχθείς
• Κάνε ένα ημερολόγιο γράφοντας πόσες ώρες χρησιμοποιείς το κινητό και κυρίως για μέσα κοινωνικής δικτύωσης
• Αποφάσισε να περιορίσεις το χρόνο καθημερινά για παράδειγμα 1 ώρα λιγότερο την ημέρα
• Αποφάσισε εκ των προτέρων και κάνε μια μικρή λίστα με εναλλακτικές δραστηριότητες που μπορείς να κάνεις εκείνη τη 1 ώρα που θα απέχεις όπως, μουσική, βόλτα, βιβλίο, ημερολόγιο με σκέψεις και συναισθήματα από αυτή τη δοκιμή
• Τα μηνύματα και τα σχόλια που σου έστειλαν σε κάποιο μέσο κοινωνική δικτύωσης θα βρίσκονται εκεί και μετά από 1 ώρα οπότε δεν θα τα χάσεις αν δεν μπεις αμέσως
• Να παίρνεις λιγότερες φορές έως καθόλου το κινητό μαζί σου στο μπάνιο-τουαλέτα
• Ακόμη και αν η δουλειά σου εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το τηλέφωνο κάνε μια συμφωνία με τον εαυτό σου βάζοντας όρια στη χρήση του και θέτοντας προτεραιότητες στη ζωή σου – – δεν είναι όλα θέμα δουλειάς, κάποιες φορές είναι πιο σημαντικές οι στιγμές γύρω σου

Το κινητό δεν είναι από μόνο του αρνητικό αλλά ο τρόπος που το χρησιμοποιούμε μας επιφέρει αρνητικές επιπτώσεις.

πηγές

http://christywrites.hubpages.com/hub/cell-phone-addiction-the-symptoms-and-methods-of-treatment

http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2141169/The-biggest-phobia-world-Nomophobia–fear-mobile–affects-66-cent-us.html

http:/.www.nomophobia.com

foto via tech2.in