Πόση ασφάλεια είναι βοηθητική στη ζωή μας και πότε χρειάζεται να ρισκάρουμε;

ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΕΥΟΣΜΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ploio_limani” Σε είκοσι χρόνια από τώρα, θα είσαι πιο απογοητευμένος για τα πράγματα που δεν έκανες παρά για τα πράγματα που έκανες. Γι’ αυτό, λύσε τους κάβους. Σαλπάρισε μακριά από το σίγουρο λιμάνι. Εξερεύνησε, ονειρέψου, ανακάλυψε…. ” –Mark Twain

Η ουσία είναι οτι για να μάθουμε κάτι διαφορετικό, να αλλάξουμε κάποια συμπεριφορά που δεν είναι βοηθητική χρειάζεται να βγούμε απο το ασφαλές μας μέρος, να αλλάξουμε συνήθειες, να “ξεβολευτούμε” ..

Δείτε για παράδειγμα, θέλουμε να χάσουμε κιλά γιατί δεν νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας – ξεκινάμε γυμναστήριο ή περπάτημα και στις 2-3 μέρες νιώθουμε κούραση – στη σκέψη του γυμναστηρίου η σκέψη του καναπέ και του ‘ποιος σηκώνεται τώρα, καλύτερα να ξεκουραστώ, έχει και κρύο, αύριο θα πάω’ φαντάζει πιο θελκτική και τελικά την προτιμούμε. Ξέρουμε οτι δεν βοηθά αλλά έχουμε μάθει να ‘βολευόμαστε’ σε κάποιες καταστάσεις.

Η διαφορά είναι εκείνη τη στιγμή που θέλουμε να τα παρατήσουμε τότε να επιμείνουμε καθώς έτσι αρχίζει να προγραμματίζεται εκ νέου το προγραμματάκι του μυαλού μας για μια νέα πιο βοηθητική συμπεριφορά ! Φαντάζομαι όλοι μπορούμε να φέρουμε αντίστοιχες περιπτώσεις στο μυαλό μας είτε στον προσωπικό είτε στον επαγγελματικό τομέα.

Το θέμα είναι, όπως είχε αναφέρει ο Erikson στα στάδια ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης, μεγαλώνοντας [και συγκεκριμένα στα γηρατειά] να μη μετανιώσουμε για πράγματα που δεν κάναμε. Επομένως, για να το αποφύγουμε χρειάζεται να τολμήσουμε και να ρισκάρουμε .. και πολύ πιθανόν να γνωρίσουμε έναν άλλο πιο ‘δυνατό’ εαυτό που ούτε φανταζόμασταν .. γιατί απλά τον περιορίζαμε σε ένα ασφαλές λιμάνι.